مجله نماوا، نیما بهدادی مهر

کاراکتر روح در مجموعه «مهمونی» به زعم من، شخصیتی فراملیتی است که طراحی‌های انجام شده در سناریوی «مهمونی» او را دارای ابعادی تأویل‌پذیر می‌کند و می‌توان به نوعی ورود روح به این مجموعه را واکنشی نمادین به مؤلفه‌ای چون دل‌سپاری به وطن با وجود رهیدن و کوچ از آن دانست؛ این تعبیر از کنش‌ها و گفتارهای روح کاملاً قابل درک است به‌گونه‌ای که او با رهیدن از جسم بی‌خاصیتش (سرزمینی که برای او فایده‌ای ندارد) به دنبال این است که در پیکر افراد دیگر (سرزمین‌ها و کشورهای مقصد مهاجرت) وارد شود و از این طریق به آرامش برسد.

به واقع تأکید چندباره روح بر جسم بی‌خاصیتش و تلاش برای مذاکره با مهمانان طهماسب برای اینکه اجازه دهند تا روح وارد بدن آنها شود و از این طریق به مکان‌هایی که دوست دارد برود یا اقداماتی را که دوست دارد انجام دهد بازنمایی و خوانشی درون‌متنی و برون‌متنی از مفاهیم وطن و مهاجرت است.

مهمونی

در حقیقت روح با وجود اینکه از جسم خود به‌عنوان بی‌خاصیت نام می‌برد، اما به وضوح هنگام یادکرد از میزبان سابق و در عین تلخی و گزندگی کلام، تعلق خاطر و محبتی را نیز نشان می‌دهد و با حسرت از روزهایی سخن می‌گوید که در جسمش حضور داشته است.

این گفتارها که به‌تناوب از سوی روح صورت می‌پذیرد این شخصیت را به نمادی از مهاجران بدل می‌کند. افرادی که در جای‌جای این کره خاکی زندگی می‌کنند، اما اهداف متفاوت، آنها را به دل بریدن از وطن و مهاجرت می‌کشاند.

روح از منظر دیگر بازتابی از سرگردانی‌های انسان معاصر است و بیم‌ها و چالش‌های بشریت در عصر کنونی را نمایه و بازخوردی از رباتیک شدن زندگی می‌داند؛ زیستنی که مبتنی بر تکنولوژی‌ها و پیشرفت‌های لحظه‌ای، قرار بوده تا راه‌های رسیدن به هم را هموارتر و آسان‌تر سازد، اما خود به ضد کارکردی علیه همزیستی و همدلی بشر بدل شده است.

از این بُعد می‌توان خلق کاراکتر روح را تلاشی برای ارجاع به سویه احساسی درون بشر دانست. به واقع اگر بپذیریم درون هر فردی روحی لطیف و تا حدودی بازیگوش وجود دارد بیشتر با روح همراه می‌شویم، حرفش را می‌شنویم و درک می‌کنیم، تلخی و گزندگی و حسرت جاری در بیانش را با همه وجود فرامی‌گیریم و نسبت به او همدلی می‌یابیم.

روح، آینه‌ای از تصویر کنونی جامعه بشری و بازنمایه‌ای از کنش گروه‌هایی از مردم است که برای بدیهی‌ترین و مسلم‌ترین حق‌های طبیعی خود گاه ناگزیر به ترک سرزمین مادری می‌شوند، اما ابهت وطن، ارزش‌های خاک و نوستالژی سرزمین مادری هیچگاه از یادشان نمی‌رود.

تماشای «مهمونی» در نماوا