رابرت پتینسون در فیلم تازه کمپانی A24، نقش مجری یکی از جنجالی‌ترین برنامه‌های تلویزیونی آمریکا را بازی می‌کند. «پرایمتایم» Primetime به کارگردانی لنس اوپنهایم، با الهام از اتفاقاتی واقعی ساخته شده و سراغ مرز باریک میان روزنامه‌نگاری، اجرای عدالت و سرگرمی می‌رود؛ مرزی که با بالا رفتن آمار بینندگان، تشخیص آن دشوارتر می‌شود.
فرض کنید میلیون‌ها نفر پای تلویزیون نشسته‌اند تا لحظه دستگیری یک مجرم را تماشا کنند. دوربین‌ها از قبل روشن شده‌اند، خانه‌ای برای به دام انداختن مظنون آماده است و مجری برنامه منتظر لحظه‌ای است که همه‌چیز را در برابر چشم مخاطبان افشا کند. قرار است عدالت اجرا شود، اما این اتفاق هم‌زمان به نمایشی تلویزیونی تبدیل شده که موفقیتش به تعداد بینندگان وابسته است. در چنین شرایطی، اگر جذابیت برنامه از خود حقیقت مهم‌تر شود، چه اتفاقی می‌افتد؟
این پرسشی است که فیلم «پرایمتایم» Primetime مطرح می‌کند. فیلمی جنایی و روان‌شناختی به کارگردانی لنس اوپنهایم که در سال ۲۰۲۶ به نمایش درآمده و رابرت پتینسون را در نقش کریس هنسن، روزنامه‌نگار و مجری مشهور آمریکایی، قرار می‌دهد. داستان فیلم از یکی از بحث‌برانگیزترین برنامه‌های تلویزیونی دهه ۲۰۰۰ الهام گرفته است؛ برنامه‌ای که با هدف افشای افرادی متهم به تلاش برای سوءاستفاده جنسی از کودکان ساخته شد، اما شیوه اجرای آن به‌تدریج پرسش‌های جدی درباره اخلاق رسانه‌ای و مسئولیت روزنامه‌نگاران به وجود آورد.
داستان واقعی پشت «پرایمتایم» چیست؟
برای شناخت جهان فیلم، ابتدا باید به سال‌های میانی دهه ۲۰۰۰ برگردیم؛ زمانی که برنامه «شکار شکارچی» To Catch a Predator به یکی از پدیده‌های تلویزیون آمریکا تبدیل شده بود. این برنامه که بخشی از مجموعه خبری «دیت‌لاین» شبکه ان‌بی‌سی بود، با اجرای کریس هنسن تلاش می‌کرد مردانی را شناسایی کند که از طریق اینترنت به دنبال برقراری ارتباط جنسی با افراد زیر سن قانونی بودند.
روش برنامه به‌اندازه موضوع آن جنجال‌برانگیز بود. اعضای یک گروه همکار با برنامه، در فضای اینترنت خودشان را نوجوان معرفی می‌کردند و با مردان بزرگسال وارد گفت‌وگو می‌شدند. در ادامه، قرار ملاقاتی در خانه‌ای از پیش آماده‌شده ترتیب داده می‌شد. فردی که تصور می‌کرد برای دیدن یک نوجوان به آنجا آمده، ناگهان با کریس هنسن و دوربین‌های مخفی روبه‌رو می‌شد. در بسیاری از این عملیات‌ها، پلیس نیز برای بازداشت مظنونان حضور داشت.
موفقیت برنامه چشمگیر بود. میلیون‌ها نفر این مواجهه‌ها را تماشا می‌کردند و کریس هنسن به چهره‌ای شناخته‌شده در فرهنگ عامه آمریکا تبدیل شده بود. جمله معروف او که از مظنونان می‌خواست بنشینند، به یکی از نشانه‌های شناخته‌شده برنامه تبدیل شد.
اما موفقیت تلویزیونی، پرسش‌هایی را نیز به همراه داشت. آیا چنین عملیاتی را باید روزنامه‌نگاری تحقیقی دانست یا نوعی نمایش عمومی تحقیر افراد؟ دوربین‌ها تا چه اندازه می‌توانستند بر روند تحقیقات و برخورد با مظنونان تأثیر بگذارند؟ و مهم‌تر از همه، آیا فشار برای تولید قسمت‌های پربیننده‌تر ممکن بود بر تصمیم‌های عوامل برنامه اثر بگذارد؟
این پرسش‌ها پس از یکی از عملیات‌های جنجالی سال ۲۰۰۶ جدی‌تر شدند؛ عملیاتی در تگزاس که با مرگ یکی از مظنونان بر اثر خودکشی همراه بود و پیامدهای حقوقی و رسانه‌ای گسترده‌ای به دنبال داشت. «پرایمتایم» از همین تاریخ واقعی الهام می‌گیرد، اما به‌جای بازسازی مستند وقایع، آن‌ها را به ماده اولیه یک تریلر داستانی تبدیل می‌کند.
رابرت پتینسون در نقش مجری‌ای که خودش به ستاره تبدیل شد
یکی از مهم‌ترین جذابیت‌های «پرایمتایم»، حضور رابرت پتینسون Robert Pattinson در نقش کریس هنسن است. هنسن در ابتدا روزنامه‌نگاری بود که مأموریتش افشای حقیقت و مواجه کردن مظنونان با شواهد رفتارشان به شمار می‌رفت. اما موفقیت برنامه باعث شد خود او نیز به بخشی از جذابیت تلویزیونی آن تبدیل شود.
پتینسون در این فیلم با شخصیتی روبه‌روست که میان جایگاه حرفه‌ای و شهرت رسانه‌ای‌اش گرفتار شده است. مجری‌ای که قرار بود واسطه انتقال حقیقت به مخاطبان باشد، حالا خودش در مرکز نمایشی قرار گرفته که هر قسمت آن باید از قسمت قبل جذاب‌تر باشد.
این نقش با مسیر حرفه‌ای پتینسون در سال‌های اخیر نیز تناسب دارد. بازیگری که پس از موفقیت مجموعه «گرگ‌ومیش» Twilight تلاش کرد از تصویر ستاره جوان فیلم‌های عاشقانه فاصله بگیرد و با انتخاب نقش‌هایی متفاوت، توانایی‌هایش را در ژانرهای گوناگون نشان دهد. فیلم‌هایی مانند «اوقات خوش» Good Time، «فانوس دریایی» The Lighthouse و «بتمن» The Batman هرکدام وجه متفاوتی از بازیگری او را به نمایش گذاشته‌اند.
در «پرایمتایم»، چالش پتینسون تنها بازآفرینی ظاهر، صدا و رفتار یک شخصیت واقعی نیست. او باید فاصله میان روزنامه‌نگاری که به اهمیت کارش باور دارد و چهره تلویزیونی‌ای را نشان دهد که موفقیت حرفه‌ای‌اش به تماشایی‌تر شدن اتفاقات وابسته شده است.
پتینسون برای آماده شدن در این نقش، ساعت‌های زیادی را صرف تماشای تصاویر و شنیدن صدای هنسن کرده است. بااین‌حال، فیلم بیش از آنکه بخواهد تصویری کاملاً مستند از او ارائه دهد، به دنبال بررسی موقعیتی است که در آن شهرت و قدرت رسانه‌ای می‌توانند بر قضاوت حرفه‌ای یک فرد تأثیر بگذارند.
پشت دوربین‌های یک برنامه پربیننده چه می‌گذرد؟
اگرچه کریس هنسن شخصیت اصلی «پرایمتایم» است، داستان تنها به او محدود نمی‌شود. فیلم تلاش می‌کند مخاطب را به پشت صحنه برنامه‌ای ببرد که در ظاهر هدف مشخصی دارد، اما در عمل با فشارهای تجاری، رقابت تلویزیونی و تصمیم‌های پیچیده اخلاقی روبه‌روست.
مریت ویور Merritt Wever در نقش اندی، تهیه‌کننده‌ای که برای حفظ موفقیت برنامه تحت فشار قرار دارد، یکی دیگر از شخصیت‌های مهم فیلم است. او نماینده بخشی از سازوکار تلویزیون است که باید میان مسئولیت حرفه‌ای و انتظارات مدیران شبکه تعادل برقرار کند.
اسکایلر گیسوندو Skyler Gisondo نیز نقش دن، بازیگر جوانی را بر عهده دارد که در عملیات برنامه به‌عنوان طعمه حضور پیدا می‌کند. شخصیت او از بازیگران واقعی‌ای الهام گرفته شده که در این عملیات‌ها نقش نوجوانان را ایفا می‌کردند. حضور دن یکی از جنبه‌های عجیب ماجرا را برجسته می‌کند: در برنامه‌ای که قرار است حقیقت را افشا کند، بخش مهمی از موقعیت از پیش طراحی و اجرا شده است.
وقتی روزنامه‌نگاری به سرگرمی تبدیل می‌شود
یکی از مهم‌ترین موضوعات «پرایمتایم»، رابطه میان رسانه و مخاطب است. برنامه‌ای مانند «شکار شکارچی» از یک‌سو مدعی انجام کاری در راستای منافع عمومی بود و از سوی دیگر، موفقیتش به جذابیت مواجهه‌های تلویزیونی و واکنش تماشاگران وابسته بود.
این دو هدف لزوماً همیشه در تضاد نیستند. روزنامه‌نگاری می‌تواند هم تأثیرگذار باشد و هم مخاطبان زیادی داشته باشد. مسئله از جایی آغاز می‌شود که فشار برای جذب مخاطب، بر نحوه انتخاب سوژه، اجرای عملیات و نمایش اتفاقات اثر بگذارد.
«پرایمتایم» همین نقطه را بررسی می‌کند؛ لحظه‌ای که افشای حقیقت دیگر تنها هدف برنامه نیست و خود فرایند افشا نیز به محصولی سرگرم‌کننده تبدیل می‌شود.
نکته جالب اینجاست که تماشاگر فیلم نیز در موقعیتی مشابه قرار می‌گیرد. ما از یک‌سو درباره پیامدهای خطرناک تبدیل عدالت به نمایش فکر می‌کنیم و از سوی دیگر، خودمان مشغول تماشای فیلمی پر تعلیق درباره همان اتفاقات هستیم. به این ترتیب، فیلم فقط رفتار شخصیت‌هایش را زیر سؤال نمی‌برد؛ بلکه می‌تواند مخاطب را نیز به فکر کردن درباره علاقه‌اش به تماشای چنین روایت‌هایی وادارد.
لنس اوپنهایم و روایتی میان واقعیت و کابوس
لنس اوپنهایم Lance Oppenheim برای روایت این داستان، به سراغ ساختاری رفته که میان بازسازی تاریخی و تریلر روان‌شناختی حرکت می‌کند. «پرایمتایم» قرار نیست گزارشی تصویری از تمام جزئیات برنامه «شکار شکارچی» باشد؛ بلکه از اتفاقات واقعی استفاده می‌کند تا تصویری ناآرام از قدرت رسانه و وسوسه شهرت بسازد.
فیلمنامه اثر را آجون سینگ Ajon Singh نوشته است. روایت فیلم از یک گزارش تحقیقی درباره پیامدهای عملیات جنجالی سال ۲۰۰۶ نیز الهام گرفته و برخی شخصیت‌ها و موقعیت‌های آن برای اهداف دراماتیک تغییر یافته‌اند. به همین دلیل، نباید تمام گفت‌وگوها و اتفاقات فیلم را بازسازی دقیق واقعیت تاریخی دانست.
فیلم از نظر بصری نیز تلاش می‌کند تضاد میان ظاهر جذاب تلویزیون و تاریکی اتفاقات پشت دوربین را برجسته کند. فضای رنگارنگ و پرزرق‌وبرق رسانه در برابر موقعیت‌های نگران‌کننده و تصمیم‌های اخلاقی دشوار قرار می‌گیرد؛ تضادی که به لحن طنز سیاه و فضای روان‌شناختی اثر کمک می‌کند.
اوپنهایم به‌جای ارائه پاسخ‌هایی قطعی، بیشتر به پیچیدگی موقعیت علاقه نشان می‌دهد. شخصیت‌های فیلم در جهانی فعالیت می‌کنند که موفقیت، اعتبار حرفه‌ای، منفعت عمومی و شهرت به‌شدت به یکدیگر گره خورده‌اند.
واکنش منتقدان به «پرایمتایم»
«پرایمتایم» پس از نمایش در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۶ و آغاز اکران سینمایی در سپتامبر همان سال، با واکنش‌های عمدتاً مثبت منتقدان روبه‌رو شد.
یکی از بخش‌های تحسین‌شده فیلم، بازی رابرت پتینسون است. منتقدان به توانایی او در نمایش شخصیت پیچیده کریس هنسن و همچنین شیوه کارگردانی اوپنهایم در ترکیب تعلیق، طنز سیاه و نقد رسانه‌ای توجه کرده‌اند.
بااین‌حال، همه واکنش‌ها یکسان نبوده است. برخی منتقدان معتقدند فیلم با وجود پرداخت بصری جذاب و بازی‌های موفق، در بیان موضع نهایی خود درباره موضوعات اخلاقی داستان چندان روشن عمل نمی‌کند. در مقابل، گروهی همین ابهام را متناسب با موضوع فیلم می‌دانند؛ داستانی که در آن مرز میان افشاگری و نمایش، از ابتدا چندان مشخص نیست.
خود کریس هنسن نیز نسبت به فیلم و استفاده از نام و شخصیتش اعتراض کرده است. این واکنش نشان می‌دهد که بحث درباره شیوه بازنمایی اتفاقات واقعی، تنها به موضوع درون فیلم محدود نمی‌شود و خود «پرایمتایم» نیز بخشی از همان گفت‌وگوی گسترده درباره مسئولیت رسانه‌هاست.
«پرایمتایم»؛ چه کسی از حقیقت سود می‌برد؟
«پرایمتایم» در ظاهر داستان یک مجری تلویزیونی و برنامه‌ای جنجالی است، اما در لایه‌های عمیق‌تر به مسئله‌ای گسترده‌تر می‌پردازد: اینکه وقتی حقیقت به کالایی پربیننده تبدیل می‌شود، چه چیزی ممکن است در این فرایند از دست برود؟
فیلم لنس اوپنهایم، با بازی رابرت پتینسون، مخاطب را به دورانی می‌برد که تلویزیون هنوز یکی از مهم‌ترین ابزارهای شکل دادن به افکار عمومی بود. بااین‌حال، موضوع آن به‌سادگی به رسانه‌های امروز نیز قابل تعمیم است؛ جایی که افشاگری، شهرت، خشم عمومی و سرگرمی گاهی چنان در هم تنیده می‌شوند که جدا کردنشان از یکدیگر دشوار است.
شاید مهم‌ترین پرسش «پرایمتایم» این نباشد که آیا افشای یک مجرم در برابر دوربین کار درستی است یا نه؛ بلکه این باشد که وقتی میلیون‌ها نفر برای تماشای لحظه سقوط یک انسان منتظرند، چه کسی مسئول پیامدهای این نمایش است؟
شما می‌توانید فیلم «پرایمتایم» را با زیرنویس اختصاصی در نماوا تماشا کنید.
