امید با تعلیقی نفس‌گیر آغاز می‌شود؛ رئیس پلیس ناحیه‌ی دورافتاده به همراه عده‌ای از شکارچیان با صحنه‌هایی هولناک روبه‌رو می‌شوند که از علت وقوعشان سر درنمی‌آورند و باید راز آن‌ها را کشف کنند.
همراهی ما با آن‌ها در راه کشف سرمنشا این ویرانی‌ها تعلیق را لحظه به لحظه پررنگ‌تر می‌کند. گاهی حتی این حس به ما دست می‌دهد که داریم یک بازی کامپیوتری سوم شخص انجام می‌دهیم؛ شخصیت‌ها را در جهان فیلم دنبال می‌کنیم و با دیدن آثار ویرانی‌ای که هیولا به بار آورده، لحظه‌به‌لحظه به رویارویی با خودِ این موجود نزدیک‌تر می‌شویم.
به مرور به این تعلیق، هیجان نیز افزوده می‌شود. هیجانی که اضافه شدن صحنه‌های اکشن و افزایش سرعت و شدت وقوع رویدادها نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری‌اش دارند. نا هونگ‌جین تا پیش از امید هرگز نتوانسته بود تعلیق و هیجان را اینگونه توامان و در تعادل با هم در فیلم‌هایش به کار گیرد.
در تعقیب‌کننده، بیشتر خود مفهوم تعقیب مد نظر بود و زیاد خبری از سکانس‌های اکشن نبود. همین باعث می‌شد وجه تعلیقی فیلم بسیار پررنگ‌تر از سویه‌های هیجان‌انگیز آن جلوه کند.
در دریای زرد برعکس این امر صادق بود. از حجم تعلیق کاسته شده بود و در عوض دز هیجان فیلم بالا رفته بود. در هر دو فیلم، سکانس‌های تعقیب‌وگریز متعددی وجود دارد، اما نسبت میان تعلیق و هیجان در آن‌ها یکسان نیست.
تعقیب‌کننده همه چیز را با طمانینه‌ی بیشتری پیش می‌برد اما دریای زرد ترجیح می‌داد از میزان طمانینه بکاهد و سرعت و شدت کنش‌ها و حرکت‌ها را در اولویت توجه قرار دهد.
در سومین فیلم بلند این فیلمساز کره‌ای، یعنی شیون، که شاید بتوان آن را قله‌ی فیلم‌سازی او نامید، تعقیب‌وگریز به قلمرو رابطه‌ی انسان با جهان ماوراء راه پیدا می‌کند. در فیلم پای اهریمنی نادیدنی و تسخیرکننده وسط است که به دنبال شکار شخصیت‌هاست.
گاه با سایه‌ای از آن طرف هستیم که اثرات ویرانگرش را بر جهان فیلم می‌بینیم و هر از گاهی هم خود این اهریمن صاحب کالبد می‌شود و شاهد اثرگذاری بی‌واسطه و مستقیم او در فیلم هستیم.
در این میان نا هونگ‌جین با جابه‌جایی مداوم نقش‌های تعقیب‌کننده و تعقیب‌شونده، شکارچی و شکار، تصور مخاطب از ماهیت نیروها و مناسبات قدرت حاکم بر جهان شیون را مدام به چالش می‌کشد.
حدود ده سال پس از شیون، نا هونگ‌جین با تریلر اکشن تازه‌ای به سینما بازگشته است؛ فیلمی که در طراحی تعقیب‌وگریزها، تعلیقِ تعقیب‌کننده و هیجان دریای زرد را به هم پیوند می‌زند و به کمال می‌رساند و درعین‌حال، جابه‌جایی مداوم شکارچی و شکار را در ساحتی تازه ادامه می‌دهد.
در امید، تعقیب‌وگریز به شکل‌های متعارف انسان‌به‌انسان یا ماشین‌به‌ماشین محدود نمی‌ماند. در بخشی از فیلم، وضعیت به شیون شباهت دارد: شخصیت‌ها با مواجهه با پیامدهای اعمال شکارچی، خود در پی یافتن و شکار او می‌افتند. اما از نقطه‌ای به بعد، با شکل‌های متنوعی از تعقیب‌وگریز میان انسان‌ها و موجودات فرازمینی روبه‌رو می‌شویم.
انسان‌ها با هرچه در لحظه در اختیار دارند ــ از دویدن پیاده گرفته تا استفاده از ماشین و اسب ــ از دست موجودات فرازمینی فیلم می‌گریزند یا به تعقیب آن‌ها می‌پردازند.
این تنوع در شیوه‌های تعقیب‌وگریز، وقتی با جابه‌جایی مداوم نقش شکارچی و شکار تلفیق می‌شود، امید را به تریلری تعقیب‌وگریزمحور و بسیار پخته از نظر اجرا بدل می‌کند؛ تریلری که شاید نمونه‌ای هم‌سنگ آن را به‌ندرت در سینمای اکشن دیده باشیم و بخش مهمی از لذت تماشایش از تعادل میان تعلیق و هیجان ناشی می‌شود.
شما می‌توانید فیلم امید را با دوبله‌ی اختصاصی در نماوا تماشا کنید.
