آخرین فیلم کریستوفر نولان که شخصی‌ترین فیلم او قلمداد می‌شد و اولین فیلمش که بر اساس یک داستان واقعی روایت می‌گردد القاب ستایش‌آمیزی را از آن خودکرده بود کمتر منتقدی تمجید و تعریفش را از دهمین ساخته این فیلم‌ساز مهم سینمای معاصر جهان محروم کرده بود.
به‌عنوان‌مثال و فقط به‌عنوان مشتی از خروار نگاهی بیندازید به منتقدانی که به این فیلم امتیاز ۱۰۰ از ۱۰۰ را داده‌اند؛ پیتر دبروج منتقد ورایتی؛ تاد مک‌کارتی منتقد اول هالیوود ریپورتر؛ منتقد توتال فیلم جین کرادر؛ کریس ناشاوتین نویسنده پرطرفدار اینترتینمنت ویکلی که فارغ از اینکه امتیاز کامل رو به فیلم داده معتقده «دانکرک» دقیقاً بهترین نمونه از فیلم‌سازی با بودجه‌ی عظیمِ که می‌تونه هنر لقب بگیره و همچنین دانکرک رو بدون شک بهترین فیلم سال تا به اینجا دونسته؛ و یا پیتر برادشاو منتقد معروف گاردین که آخرین فیلم نولان رو این‌گونه توصیف می‌کنه: یک فیلم قدرتمند؛ با ساختی دقیق که داستانی برای گفتن داره و به خاطر نشان دادن صحنه‌های آخرالزمانی و از مد افتاده گرفتار کلیشه‌ها نمی‌‌شه؛ و با اطمینان دانکرک رو بهترین فیلم نولان تا به امروز دونسته.
همه این میزان توصیف‌های ستایش‌آمیز و بخت اقبال فیلم در باکس آفیس در هفته‌ای متوالی، می‌شد دلمون رو برای یک شاهکاری که قراره خستگی طوفانی از بی‌موی‌های (b movies) دست چندم سال رو از تن به در کنه؛ زده بودیم؛ اما حقیقتاً این‌طور نشد. آخرین فیلم نولان فیلمی است بیش‌ازحد سانتیمانتال و شعارزده که فقط جرات و صراحت فیلمی متوسط و تکراری شبیه «پل جاسوسان» اسبیلبرگ رو نداره و….

امروز با آنکات همراه باشید تا بیشتر در‌باره این فیلم با هم گپ بزنیم

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید