وینفرید (پیتر سیمونیشِک) زیاد دختر مشغول به کار خود اینس (ساندرا هولر) را نمی‌بیند. او که اکنون یک استاد موسیقی بدون هنرجو شده است و به تازگی سگ پیرش را از دست داده است، تصمیم می‌گیرد به ملاقات دخترش برود. این به نظر یک حرکت ناشیانه می‌رسد چون اینس که یک زن حرفه‌ای جدی است به عنوان یک استراتژیست سازمانی در حال کار بر روی یک پروژه مهم در بخارست است. این تغییر مکان جغرافیایی به نزدیکی این دو کمک نمی‌کند. وینفرید که اهل شوخی است، دوست دارد با شوخی‌های احمقانه خود سربه‌سر دخترش بگذارد. از آن بدتر سرک کشیدن‌های او در زندگی روزمره دخترش در جلسات طولانی، بارهای هتل و گزارش‌های عملکرد او هست. پدر و دختر به بن‌بست می‌رسند و وینفرید موافقت می‌کند که به خانه‌اش در آلمان بازگردد. اینجاست که تونی اردمن پر زرق‌وبرق وارد می‌شود؛ شخصیت خوش سر و زبانِ وینفرید. با کت‌وشلواری رنگ و رو رفته، کلاه‌گیسی عجیب و دندان مصنوعی عجیب‌تر، تونی به‌زور وارد زندگی حرفه‌ای اینس می‌شود و ادعا می‌کند که مربی و مدیر اجرایی اوست…

«تونی اردمن» فیلمی کمدی درام محصول مشترک آلمان و اتریش سال 2016 است. کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده آن مارِن آده (کارگردان آلمانی فیلم «هر کس دیگر» که در جشنواره فیلم برلین 2009 توانست جایزه بزرگ هیئت‌داوران و خرس نقره‌ای بهترین بازیگر زن برای بیرگیت مینیشمایر را به دست آورد) است. شخصیت وینفرید برداشت آزادی از پدر کارگردان فیلم مارِن آده است که دندان‌های مصنوعی‌ای می‌گذاشت که او به پدرش برای اجرای شوخی‌هایش هدیه داده بود. فیلم برای شرکت در بخش مسابقه اصلی جشنواره فیلم کن 2016 انتخاب‌شده بود. در دسامبر 2016 این فیلم به عنوان نماینده کشور آلمان در بخش بهترین فیلم خارجی زبان در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار انتخاب‌شده است. «تونی اردمن» در بیست و نهمین جشنواره فیلم اروپا موفق به کسب پنج جایزه در بخش‌های بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای مارن آده، بهترین فیلم‌نامه برای مارِن آده، بهترین هنرپیشه مرد برای پتر سیمونیشک و بهترین هنرپیشه زن برای ساندرا هولر شد. مارِن آده به همچنین موفق به دریافت جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم از فستیوال کن برای بهترین فیلم سال در بخش مسابقه شد که او را تبدیل به اولین زن فیلم‌سازی می‌کند که موفق به دریافت این جایزه شده.
«تونی اردمن» موفق به دریافت تحسین جهانی از منتقدان شده است. رتبه فیلم د ر سایت “روتن تومیتو” نودویک از صد بر اساس هفتاد ری‌ویو (شصت‌وچهار ری‌ویو مثبت و شش ری‌ویو ضعیف) و امتیاز میانگین 8.5 از 10 است. در بخش نظر منتقد سایت آمده:” تونی اردمان با دقت ساخته‌وپرداخته شده است؛ مطالعه‌ای در شخصیت‌های سه‌بعدی نهفته در یک شخصیت شوخ و ظریف که هم تکان‌دهنده است و هم به شکل چشمگیری بلند پروازانه است”. در سایت “متاکریتیک” فیلم رتبه نودوپنج از صد را بر اساس بیست‌وچهار نقد (بیست‌وسه نقد مثبت و یک نقد متوسط) دریافت کرده است. مجله فرانسوی “کایه دو سینما” و مجله بریتانیاییِ “سایت‌اند ساند ” هر دو فیلم «تونی اردمن» را به عنوان بهترین فیلم سال 2016 انتخاب کرده‌اند.
اِی. او. اسکات منتقد مجله نیویورک‌تایمز چنین می‌نویسد: “تونی اردمان به شیوه‌ای کاملاً ساده و سر راست عمل می‌کند؛ از یک صحنه ناشیانه، صمیمی، بی ریا و خنده‌دار به بعدی می‌رود و خود را در تند و تیزترین پیچیدگی‌های واقعیت‌ معاصر می‌پیچاند. این فیلم بسیار ساده در عین حال بسیار زیرکانه است، داستانی شیرین و تند و تیز از پیوند بین پدر و دختر بر لبه تیز تضاد نسل‌ها است که توسط دو اجرای فوق‌العاده طبیعی و کاملاً بی‌باک به پیش رفته… روح سخاوتمند و دیرباور این فیلم بیش ا زهر چیزی تشخیصی است تا تجویزی. همانند قهرمان‌هایش می‌خواهد مخاطبانش را حداقل برای لحظه‌ای از عادات خود خوشنودی و سازش جدا کند، نگرش ما را دگرگون کند و احساس ما را درباره آنچه امکان‌پذیر است بازسازی کند”. جاستین چنگ منتقد “لوس‌آنجلس تایمز” در تحسین فیلم و کارگردان آن این‌گونه می‌نویسد: “در اولین فیلم بلند خود «جنگل برای درختان» در سال 2005، سبک هوشمندانه و مکاشفانه‌ی آده، او را به عنوان امیدبخش‌ترین استعداد‌های که از مدرسه برلین برآمده، مشخص می‌کند؛ یک جنبش با برداشتی آزادانه در سینمای آلمان که برای رئالیسم صمیمانه و سیاسی‌اش مشهور است. دومین فیلم او «هر کس دیگر» (2009) درامی درباره فروپاشی بود که به شکل غیرمعمولی تأثیرگذار و نافذ و نمایشی فوق‌العاده از رویکرد تونالِ پیچیده او در داستان‌سرایی بود. او از هرلحظه‌ای استفاده می‌کند تا کاراکتر‌هایش را به مقصدی خیلی خاص سوق دهد. «تونی اردمان» که اولین بار در جشنواره کن به نمایش درآمد و به تازگی موفق به راه یابی به لیست بهترین فیلم‌های خارجی زبان اسکار شده است، یک موفقیت قاطع است”.
ملیسا اندرسون منتقد “ویلیج ویس” می‌گوید: “تونی اردمان، سومین فیلم شگفتی‌آور نویسنده و کارگردان مارِن آده، با تعمق در اقتصاد خُرد و تجاوزات کلان، یک مطالعه در امور اجتماعی در بهترین حالت آن است”. سوزان وِلاشجینا منتقد مجله “راجر ایبرت” به فیلم چهار ستاره از چهار داده و گفته است: “یکی از چندین ویژگی‌ای که باعث عالی شدن تونی اردمان می‌شود، پس از شخصیت وینفرید، این است که چگونه هنرپیشگان کاملاً باورپذیر در نقش‌های خود فرو می‌روند. تعداد کمی از خوره‌های سینما، از جمله خودِ من، ممکن است هرکدام از این هنرپیشگان اصلی را قبلاً دیده باشند و به همین خاطر آن‌ها بدون هیچ پیشینه‌ای در مقابل ما ظاهر می‌شوند”. پتر تراویس منتقد “رولینگ استون” به فیلم چهار ونیم ستاره از پنج می‌دهد و این‌گونه فیلم را می‌ستاید: “اگر به دنبالِ بهترین و جذاب‌ترین فیلم خارجی زبان سال می‌گردید، آن را در تونی اردمانِ مارِن آده میابید؛ یک داستان آلمانیِ پدرـ دختری که شما را از خنده زیاد و گریه که معمولاً هم‌زمان رخ می‌دهد به مرز خفگی می‌رساند. آده به عنوان نویسنده و کارگردان موفقیت خود را با دو هنرپیشه درخشان که در نقش‌های اصلی به ایفای نقش پرداخته‌اند به اشتراک می‌گزارد “. رابی کالین از “تلگراف ” به فیلم پنج ستاره از پنج داده می‌گوید: ” تلخی و شیرینی فیلم به طور کاملی در تعادل هستند و تاروپود آن‌چنان نیرومند درهم‌تنیده‌ است که تماشای آن مانند که ماساژ ورزشیِ سه‌ساعته برای قلب و روح شما است”.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید