[animate animation=”flash” duration=”2″ delay=”1″ iteration=”2″]
هشدار: خطر لو رفتن داستان!
[/animate]وقتی دخترهای والت دیزنی کوچک بودند، عاشق کتابی بودند که داستان پرستاری جادویی (و کمی سادیستیک) به نام مری پاپینز را تعریف می‌‌کرد. او به دخترانش قول داد که روزی فیلمی از روی این کتاب خواهد ساخت و بیست سال بعد بالاخره موفق شد تا به آن قول عمل کند؛ اما این کار ساده‌ای نبود؛ او در تلاش برای به دست آوردن حق ساخت فیلم با نویسنده‌ای غیرقابل انعطاف، سرسخت و عبوس روبرو بود که به‌هیچ‌وجه قصد نداشت اجازه دهد که پرستار جادویی محبوبش توسط دستگاه هالیوود لِه شود و از فرم بیفتد؛ اما از آنجایی که فروش کتاب متوقف شده بود، تراوِرز با اکراه پذیرفت که به لس‌آنجلس برود و برنامه دیزنی را درباره اقتباس از کتاب را بشنود…

«نجات آقای بَنکس» که توسط کمپانی والت دیزنی ساخته‌شده فیلمی است درباره ساخت یک فیلم از دیزنی؛ «مری پاپینز». یک فیلم موزیکال محصول سال 1964 کمپانی والت دیزنی به کارگردانی رابرت استیونسون و تهیه‌کنندگی والت دیزنی و با شرکت جولی اندروز و دیک ون دایک. آقای بنکس به دنبال پرستار جدیدی برای فرزندانش، جین و مایکل، می‌گردد و یک آگهی می‌نویسد که در آن مشخصات یک پرستار جدی قید شده است. جین و مایکل نیز آگهی پرستار رؤیایی خودشان را که باید فردی مهربان و دوستدار بازی با آن‌ها باشد را می‌نویسند اما پدرشان آگهی آن‌ها را پاره کرده و در شومینه می‌اندازد. تکه‌های کاغذ از فراز دودکش به پرواز درآمده و به دست مری پاپینز که در روی ابرها زندگی می‌کند می‌رسد. مری پاپینز به خانه آقای بنکس می‌رود و پرستاری بچه‌ها را می‌پذیرد. آقای بنکس به‌شدت درگیر کار است و دیگر وقتی برای فرزندانش ندارد. خانم بنکس هم برای احقاق حقوق زنان تلاش می‌کند. در این میان بچه‌ها با مری پاپینز و دودکش پاک‌کن همه‌فن‌حریفی بنام برت، دوران خوش و پرماجرایی را می‌گذرانند، شعر می‌خوانند و به دنیای نقاشی‌ها سفر می‌کنند. فیلم «مری پاپینز» در سیزده بخش نامزدِ جایزه اسکار شد و موفق به کسب پنج جایزه اسکار در بخش‌های بهترین بازیگر نقش اول زن برای جولی اندروز، بهترین جلوه‌های ویژه دیداری، بهترین تدوین فیلم، بهترین موسیقی متن فیلم برای ریچارد ام شرمن و رابرت بی. شرمن و بهترین ترانه برای ریچارد ام شرمن و رابرت بی شرمن (چیم چیم چری-ی‌ی) شد.

«نجات آقای بنکس» فیلمی درام/ زندگی‌نامه‌ای است ساخته شده در  سال 2013. کارگردان آن جان لی هنکاک و فیلم‌نامه‌نویسان آن کلی مارسل و سو اسمیث هستند. کسانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداختند عبارت‌اند از اما تامسون در نقش پی.اِل. تراوِرز مؤلف کتاب مری پاپینز، تام هنکس در نقش والت دیزنی، کالین فارل در نقش پدر پی.اِل تراورز، پل جیاماتی در نقش رالف، راننده تراورز، جیسون شوارتزمن در نقش ریچارد ام. شرمن، آهنگساز/ترانه‌سرا، بی جی نواک در نقش رابرت بی. شرمن، برادر ریچارد، ویکتوریا سامر در نقش جولی اندروز، کریستوفر کایر در نقش دیک ون دایک و روث ویلسون در نقش مادر تراورز. «نجات آقای بنکس» برای اولین بار در فستیوال لندن در بیستم اکتبر 2013 به نمایش درآمد و همان سال در بیست و نهم نوامبر در انگلیس و سیزدهم نوامبر در آمریکا به روی پرده‌های سینما رفت و به اکران عمومی درآمد.
در سال 2002 تهیه‌کننده استرالیایی، یان کولی فیلم مستندی درباره پی.اِل. تراوِرز به نام “سایه‌های مری پاپینز” ساخت. او در زمان ساخت این مستند اشاره کرد که پتانسیل ساخت یک فیلم بیوگرافیک در این بین وجود دارد؛ و کمپانی “اسنشیال مدیا اند ایترتینمنت” را قانع کرد که یک فیلم بلند داستانی با نویسندگی سو اسمیث از آن بسازند. این پروژه نظر “بی بی سی فیلم” را جلب کرد و تصمیم گرفتند که بر روی این پروژه سرمایه گزاری کنند. کِلی مارسل نیز استخدام شد تا به همراه اسمیث فیلم‌نامه فیلم را بنویسند. پیش‌نویسی که مارسل ارائه داد داستان فرعی شامل تراورز و پسرش را حذف کرد و داستان را به دو بخش تقسیم نمود؛ درگیری‌های بین تراورز و والت دیزنی سر مسائل ساخت فیلم و درگیری‌های ذهنی تراورز با اتفاقات دوران کودکی‌اش. این نسخه از فیلم‌نامه که مارسل ارائه داده بود حقوق مالکیت معنویِ آهنگ‌ها و تصاویری را دربر می‌گرفت که استفاده از آن‌ها بدون اجازه کمپانی “والت دیزنی” غیرممکن بود. کولی این‌گونه اظهار داشت: “همیشه فیلی در اتاق حضور داشت و آن دیزنی بود “. (فیل در اتاق ضرب‌المثلی انگلیسی است به معنای حقیقت یا مشکلی آشکار که کسی نمی‌خواهد از آن سخن به میان آورد). او در ادامه گفت: “ما می‌دانستیم والت دیزنی یک شخصیت کلیدی در فیلم است و ما می‌خواستیم از بخشی از موسیقی‌ها استفاده کنیم. ما می‌دانستیم که در نهایت باید دیزنی را نشان دهیم “. در نوامبر 2011 مدیر تولید “والت دیزنی پیکچرز ” شین بِیلی از وجود فیلم‌نامه مارسل آگهی یافت. در فوریه 2012 با تصویب مدیر اجرایی، استودیو فیلم‌نامه را خریداری کرد و به گروه تولید پیوست. در همان ماه جان لی هانکاک به‌عنوان کارگردان فیلم استخدام شد. باب ایگِر مدیرعامل اجرایی با تام هنکس تماس گرفت و از او خواست که در نقش والت دیزنی بازی کند. هنکس این نقش را پذیرفت و آن را به‌عنوان ” فرصتی برای بازی در نقش کسی که همچون پیکاسو و چاپلین دنیا را تغییر داده “ دید. هنکس چندین بار به بازدید از موزه والت دیزنی رفت و با برخی از کارکنان و اعضای خانواده والت دیزنی از جمله دخترش دایان دیزنی میلر صحبت کرد. در آوریل 2012 اما تامپسون برای ایفای نقش پی.اِل. تراورز انتخاب شد (آن‌ها موفق نشدند مریل استریپ را برای ایفای این نقش مجاب کنند). تامپسون می‌گوید این سخت‌ترین نقشی بود که تاکنون ایفا کرده است و تراورز را این‌گونه توصیف کرده است: ” زنی سرشار از پیچیدگی‌ها و تناقضاتی ناگوار “. “او جستاری بسیار خوب در غم و اندوه نوشته چون در واقع او زنی بسیار غمگین بوده. او دوران کودکی بسیار سختی داشته؛ اعتیاد به الکل پدرش بخشی از آن و اقدام به خودکشی مادرش بخش دیگری از آن را تشکیل می‌دهد. من فکر می‌کنم او تمام زندگی خود را در یک حالت تسلا ناپذیری بنیادی سپری کرده “.
با پشتیبانی “دیزنی”، تیم تولید به سی‌وشش ساعت صدای ضبط شده که تراورز از خودش، برادران شرمن و دُن داگرادی که در طول مراحل تولید «مری پاپینز» ضبط کرده، دسترسی پیدا کردند. علاوه بر آن، آن‌ها به نامه‌های که بین تراورز و دیزنی از دهه 1940 تا دهه 1960 رد و بدل شده نیز دسترسی پیدا کردند. به همچنین ریچارد ام. شرمن به‌عنوان ناظر در بخش موسیقی با آن‌ها به همکاری پرداخت و دیدگاه خود را از تجربه کار با تراورز در «مری پاپینز» با آن‌ها به اشتراک گذاشت. هنکاک نگرانی‌های درباره دخالت “دیزنی ” در فیلم داشت و فکر می‌کرد که استودیو احتمال دارد فیلم را به نفع بنیان‌گذار خود ویرایش کند. با این حال مارسل اعتراف کرد که ” استودیو خصوصاً نمی‌خواست بیاید و داستان را استریلیزه کند یا والت را به هیچ طریقی عوض کند”. هنکاک به تفصیل شرح داد: “من هنوز نگران بودم که آن‌ها بخواهند کمی والت را تغییر دهند…من فکر می‌کرد که تصویر والت عادلانه و انسانی بود بنابراین پیش آن‌ها رفتم و آن‌ها گفتند که مشکلی ندارند و از آن خوششان می‌آید اما هنوز هم هر مرحله که پیش می‌رفتم محتاط بودم و‌ آماده مبارزه ولی اتفاقی نیفتاد “. تنها درخواست تغییری که استودیو خواست این بود که هر صحنه‌ای که مربوط به استعمال سیگار بر روی پرده وجود دارد حذف شود؛ این درخواست با توجه به سیاست‌های کمپانی در به تصویر نکشیدن مصرف مستقیم سیگار و برای جلوگیری از دریافت درجه “آر ” از انجمن فیلم آمریکا بود. در عوض درصحنه‌ای دیزنی را در حال خاموش کردن یک سیگار نشان داند و سرفه‌های مربوط به سیگار معروف او چند بار خارج از صحنه به گوش می‌رسد.
در «نجات آقای بَنکس» چندین رویداد به تصویر کشیده شده که با واقعیت‌های ثبت‌شده متفاوت است؛ بنیاد و اساس فیلم‌نامه که والت دیزنی باید پی. اِل. تراورز را راضی کند که حق ساخت فیلم را به او بدهد، از جمله صحنه‌ای که او در نهایت او را متقاعد می‌کند، همه تخیلی است. وقتی تراورز برای مشورت دادن به کارمندان دیزنی به آنجا می‌رود، دیزنی پیش از آن توانسته بود او را راضی کند و حق ساخت فیلم را دریافت کرده بود. در واقع دیزنی قبل از آمدن تراورز بِربنک را ترک کرده بود و برای مسافرت به پالم اسپرینگ رفته بود. به همین خاطر بیشتر صحنه‌های مربوط به گفت‌وگو بین آن دو از نامه‌ها، تلگرام‌ها و گفتگوهای تلفنی آن‌ها برداشته‌شده است. در این فیلم این‌گونه نشان داده می‌شود که تراورز به توافقی دوستانه با دیزنی می‌رسد و به او اجازه تغییراتی در داستانش را می‌دهد. در واقع او هرگز نرم شدن جنبه‌های خشن “مری پاپینز ” را نمی‌پذیرد، در مورد موسیقی مردد می‌ماند و هرگز موافق استفاده از انیمیشن نبود. دیزنی اعتراض‌های او را با استناد به مقررات قرارداد که به او امتیاز ویژه “تدوین نهایی” را می‌داد رد کرد. تراورز در ابتدا برای افتتاحیه نمایش فیلم دعوت نشده بود تا اینکه او یکی از مدیران دیزنی را مجبور می‌کند تا برایش دعوت‌نامه بفرستند. در فیلم این‌گونه تصویر شده که خود دیزنی از او دعوت به عمل می‌آورد. بعد از اکران، او به دیزنی نزدیک شده و به او گفته که بخش انیمیشنی فیلم را حذف کند. دیزنی درخواست او را رد می‌کند و می‌گوید: “پاملا، کشتی بادبان کشیده است”. در فیلم این‌گونه تصویر شده که تراورز در افتتاحیه فیلم از لحاظ احساسی تحت تأثیر قرارگرفته و این احساسات را به یادآوری خاطرات پدرش نسبت داده‌اند. حال‌آنکه در واقعیت ابراز احساسات تراورز به خاطر خشم و ناامیدی‌اش نسبت به محصول نهایی فیلم است. طبق گزارش‌ها تراورز در نهایت احساس می‌کرد که فیلم به تمامیت هنری کار او و شخصیت‌های داستان خیانت کرده است.
«نجات آقای بَنکس» بازخوردهای مثبتی از منتقدان دریافت کرده است؛ عمده ستایش‌ها معطوف به اجرای بازیگران آن بخصوص بازی تامپسون، هنکس و فارل بوده است. فیلم در “روتن تومیتو” رتبه هفتادوهشت از صد را بر اساس دویست و سی‌ویک ری‌وی‌یو دریافت کرده و امتیاز میانگین آن 7 از 10 است. در بخش نظر منتقدان چنین آمده: ” به‌شدت دوست‌داشتنی و احساس‌برانگیز، نجات آقای بنکس ادای احترامی به میراث دیزنی است با اجراهای عالی و جذابیتی شیرین و پر روح “. سایت “متاکریتیک” رتبه شصت‌وپنج از صد را بر اساس چهل‌وشش نقد به فیلم داده و آن را “به‌طورکلی مطلب ” دانسته. لزلی فلپرین از “هالیوود ریپورد ” اجراهای عالیِ فیلم را ستوده و گفته است: “اما تامپسون با چنان قدرتی مسئولیت نقش مرکزی پی. اِل. تراورز را به عده می‌گیرد که باعث می‌شود از خود بپرسید چگونه کس دیگری می‌توانست برای این نقش در نظر گرفته شود . منتقد “رولینگ استون” پتر تراویس به فیلم سه ستاره از چهار داده و اجرای بازیگرانش را تقدیر کرده. دیوید گریتن از “دیلی تلگراف” رویارویی و تعامل بین تامپسون و هنکس را “فوق‌العاده ” توصیف کرده و خود فیلم را هم “هوشمند، سرگرم‌کننده و شوخ ” خوانده است.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید