سال‌ها پیش از اینکه «مداحی» به شکل رایج امروزی درآید؛ به‌عنوان شاخه‌ای از آواز به‌حساب می‌آمد و مرثیه‌های اجراشده، برگرفته از نغمه و آوازهای موسیقی ایرانی بوده است. پیوند مرثیه‌سرایی و ردیف موسیقی ایرانی، پیوندی غیرقابل‌انکار است و خانواده مؤذن‌زاده از پرچم‌داران این نوع آواز به‌حساب می‌آیند. اذان بی‌نظیر رحیم مؤذن‌زاده در آواز بیات ترک و گوشه روح الارواح، بی‌شک زیباترین اذانی است که تابه‌حال شنیده‌ایم.
جدای از اذان مشهور رحیم مؤذن‌زاده، برادر کوچک‌تر او یکی از بهترین‌های مرثیه‌خوانی به‌حساب می‌آمد و جای خرسندی است که گنجینه ارزشمندی از آوازها و مرثیه‌های اجراشده توسط ایشان به یادگار مانده است. خبر درگذشت استاد سلیم مؤذن‌زاده این روزها صدر اخبار ایران را تصرف کرد اما سلیم مؤذن‌زاده به‌اندازه شهرتی که در وطن دارد در کشور هم‌جوار و هم‌زبان خود مشهور است. سایت‌های خبری آذربایجان نیز امروز از درگذشت مردی گفتند که در سوگ رئیس‌جمهور فقیدشان (حیدر علی‌اف) مرثیه‌خوانی کرده است.

سلیم مؤذن‌زاده با اگرچه از صدای موروثی خود بهره‌مند بود اما شیوه آوازخوانی و تحریر‌های خاص خودش را داشت. شاید دقیق‌ترین تعریف از آواز وی این باشد که او پهلوانانه آواز می‌خواند. وسعت صدای سلیم مؤذن‌زاده حیرت‌انگیز است و از آن شگفت‌آورتر، حجم قدرتمند صدای او در اوج است. ایشان برخلاف همکاران امروزی خود برای هر نوحه یک آواز طراحی می‌کرد و آوازی از وی وجود ندارد که در آن‌یک شعر مذهبی روی یک ملودی از پیش‌ساخته شده قرارگرفته باشد. ریتم و ضرباهنگ نوحه‌های مؤذن‌زاده همواره متناسب با موضوع و متین بوده است. سلیم مؤذن‌زاده از آخرین نمایندگان نسل بی‌نظیر موسیقی آئینی ایران به‌حساب می‌آمد و شاید امروز تعداد بسیار بسیار اندکی از هنرمندان این‌چنینی در گوشه و کنار ایران مانده باشند که عمدتاً وضع معیشتی مناسبی هم ندارند. نسلی که برای مفهوم سوگواری ارزش خاصی قائل بوده و آثارش بیش از آنکه مخاطب را به هیجانات کاذب و پریشانی احوالی‌های تصنعی دعوت کند، تفکر و تأمل را در بر‌می‌گرفته است.
چاره‌ای نیست جز اینکه آن حنجره وقف‌شده‌ی بی‌نظیر را دیگر از لابه‌لای فایل‌ها و اجراهای گذشته جستجو کنیم و برای سلیم مؤذن‌زاده همانند برادرش آرزوی آرامش کنیم. روحش شاد.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید