«ژوله» بازیگر تئاتر می‌شود، این تیتر امروز بسیاری از خبرگذاری های بود؛ و اشاره به مشخص شدن فهرست نهایی بازیگران نمایش «دوباره اون آهنگ رو بزن سَم» دارد.
این نمایش به کارگردانی داود بنی اردلان که برای اولین‌بار در ایران از ٢٢ تیرماه در تالار حافظ روی صحنه می‌رود.
طبق اعلام روابط عمومی این نمایش، داود بنی‌اردلان برای دومین‌بار نمایشنامه‌ای از وودی آلن را کارگردانی می‌کند و امیر مهدی ژوله، الناز حبیبی، پژمان جمشیدی، اندریا نوشاد و بهاره رهنما از بازیگران آن هستند. سایر عوامل گروه عبارتند از نویسنده: وودی آلن، مترجم: محمدرضا اوزار، طراح و کارگردان: داود بنی‌اردلان.

به بهانه روی صحنه رفتن این نمایش بد نیست نگاهی بیندازیم به سابقه این نمایشنامه دهه هفتادی وودی آلن و آن را باهم بررسی کنیم.
از اسم این نمایشنامه آغاز می‌کنیم، فیلم خوره‌های سینما حتماً به یاد می‌آورند که این جمله، دیالوگ ماندگار فیلم «کازابلانکا»، شاهکار ابدی و ازلی مایکل کورتیز با بازی همفری بوگارت در نقش ریک و اینگرید برگمن در نقش الیسا است، فیلمی تبلیغاتی در مجموعه پروژه «چرا می‌جنگیم» که هالیوود برای تبلیغات در خلال روزهای جنگ دوم طراحی کرده بود. اما بااینکه این فیلم هیچ تلاشی برای پنهان کردن شعارهای آمریکایی‌اش نمی‌کند، از مرز یک فیلم سفارشی فرسنگ‌ها فاصله می‌گیرد و به یک عاشقانه‌ای ماندگار تبدیل می‌شود.
«دوباره اون آهنگ رو بزن سَم» ، دیالوگی از جانب الیسا، معشوقه سابق ریک که حالا برحسب اتفاق و با چرخش دراماتیک روزگار از کافه او در جنوب آفریقا سر درآورده، خطاب به سام پیانیست سیاه‌پوست بیان می‌شود. زمانی که الیسا از او در خواست می‌کند ترانه و زمان‌ها می‌گذرد را به یاد پاریس پیش از جنگ بنوازد، وقتی سام از این کار امتناع می‌کند و به‌دروغ می‌گوید یادم نیست خانوم، الیسا دل‌فریب کازابلانکا درحالی‌که چشمانش تر شده ملودی ترانه را زمزمه می‌کند تا دیگر هیچ بهانه‌ای برای سام باقی نماند…

 

«دوباره اون آهنگ رو بزن سَم» در کنار دیالوگ مشهور پایانی فیلم جایی که ریک خطاب به الیسا می‌گوید: «ما هنوز پاریس روداریم» به‌عنوان یک کهن‌الگوی ِ دسته‌جمعی در خاک گرفته‌ترین دهلیزهای ذهن همه دوستداران سینمای ِ کلاسیک نقش بسته است.
از وجه‌تسمیه نمایشنامه که بگذریم بد نیست بدانید که از این نمایشنامه در سال 1972 اقتباسی سینمایی به کارگردانی هربرت راس با بازی وودی آلن و دایان کیتون روانه سینماها شد. فیلمی که اگرچه آلن را در نقش کارگردان نمی‌بیند ولی خط جداکننده‌ای است بین کمدی‌های بزن‌وبکوب‌های او در دهه شصت همچون «پول و بردارد و فرار کن»، «عشق و مرگ» و «هر آنچه می‌خواهید…» و فیلم‌های کالت ِ ده هفتادی او مانند «آنی هال» و «منهتن».
شخصیت آلن در این فیلم پایه‌گذار تیپی است که بعدها به موتیف کارهای اصلی آلن تبدیل می‌شود، مردی دست‌وپا چلفتی، با انواع اقسام ترس‌ها و فوبیاهای عجیب‌وغریب، پرحرف، بی‌اعتماد به نفس، بداقبال و البته ناکام در ارتباط برقرار کردن با زنان.
به همین واسطه است که حضور و تقابل ریک خیالی در فیلم «دوباره اون آهنگ رو بزن سَم» به‌عنوان سمبول مردانه سینمای آمریکا در کنار وودی آلن، این میزان جذاب و دوست‌داشتنی از کار درآمدهاست.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید