یک سال پس از دور زدن اف.بی.آی و به دست آوردن محبوبیت بین عوام توسط شعبده‌های رابین‌هود مآبانه شان، دوباره سروکله‌ی ۴ سوار داستان (کنایه‌ای از ۴ شعبده‌باز داستان)، برای پرده‌برداری از رفتار غیراخلاقی بزرگ‌مرد تکنولوژی، پیدا می‌شود. مرد پشت پرده‌ی غیب شدن‌هایشان، کسی نیست جز والتر مابری، نابغه‌ی تکنولوژی که ۴ سوار داستان را استخدام و به انجام دادن بزرگ‌ترین سرقتشان، تهدید می‌کند. تنها راه‌حل برای نجات از این مخمصه این است که آخرین شیرین‌کاری خود را برای رونمایی از مغز متفکرِ پشت پرده و پاک کردن نام خود انجام دهند. اکنون مرا می‌بینی ۲، فیلمی آمریکایی و سرقتی هیجان‌انگیز، نوشته‌ی اِد سالامون است که توسط جان ام.چو در سال ۲۰۱۶ ساخته‌شده است. حس اسنبرگ، مارک رافولو، وودی هرِلسون، دیو فرانکو، دنیل ردکلیف، لیزی کپلن، جی چو، سانا لاتن، مایکل کین و مورگان فریمن، ستاره‌هایی هستند که در این فیلم بازی می‌کنند. در تاریخ ۳ جولای ۲۰۱۳ بود که ‌ ساخت ادامه‌ای برای اکنون مرا می‌بینی رسماً اعلام و فیلم‌برداری آن در نوامبر ۲۰۱۴ آغاز گردید. فیلم‌برداری تا می ۲۰۱۵ ادامه داشت و فیلم در تاریخ ۱۰ جون ۲۰۱۶ توسط شرکت سامیت اینترتیمنت به اکران رسید. فیلم با نقدهای متفاوتی روبرو شده و در سراسر جهان، فروشی بالغ‌بر ۳۱۳ میلیون دلار داشته است.

 

t-now-you-see-me-2-poster

به‌عنوان ادامه‌ای برای فیلمی با پایانی پیچیده و اغراق‌شده و نامحتمل، اکنون مرا می‌بینیِ ۲ چاره‌ای جز بهتر و بزرگ‌تر بودن، ندارد. حتی اگر نتواند بهتر از فیلم قبلی باشد – فیلمی که از ذهن اقتباسیِ دنالد کافمن به وجود آمده- حداقل باید تواناییِ ارجحیت بر شعبده‌های فیلم قبلی و در آغوش گرفتن نامحتمل بودن آن، به‌عنوان جزئی از زیبایی فیلم را داشته باشد.
این بار، شعبده‌بازان رابین‌هودی پناهنده مآبِ بین‌المللی داستان،‌ جی. دنیل اطلس (جسی ایزنبرگ)، مریت مک کینی (وودی هارلسون) و جک وایلدر (دیو فرنکو) همراه با عضو تازه استخدام‌شده در گروه، لولا (لیزی کپلن) در ماکائو،‌ برای سرقت یک ماکروچیپ غیب می‌شوند، ماجرایی که آن‌ها را با برادر دوقلوی شیطان‌صفت مریت که در نقش یک گانگستر از آفریقای جنوبی ست و هرازگاهی نمایش‌هایی درملأعام اجرا می‌کند، رودرو می‌کند. این فیلم همانند دو فیلم استپ آپ و سریع و خشمگین -که وام‌دار آن‌هاست- در دنیایی اتفاق می‌افتد که تمامی مشکلاتش با یک‌راه حل، برطرف می‌شوند، تنها به‌جای رقصیدن و یا تعقیب و گریز با ماشین، از شعبده‌هایی با کمکِ جلوه‌های ویژه استفاده می‌شود که حتی فیلم هم سعی در توضیحشان ندارد.
جان ام. چو،‌ کارگردان فیلم که در استپ آپ ۲ و استپ آپ ۳ بعدی سنگ تمام گذاشته، مستحق گرفتن کمی اعتبار است. بااینکه در کارگردانیِ صحنه‌های فرار و گریزش بی‌ربط و ناهماهنگ ظاهرشده است، حداقل تلاش کرده تا به شعبده‌بازی‌های فیلم، روندی طراحی‌شده بخشد. در فیلم هولوگرام و جِم نیز، این روش کاملاً قابل شهود است، شاهدِ چندین کلک و شعبده‌ی نابخردانه و دعوای پنهانی هستیم که تلألوئی یاران اوشن-وار دارند، مانند صحنه‌های سرقت در کنفرانسی در هتل که با هیپنوتیز، شعبده‌هایی عجیب (با دست)‌ و تعویض لباس (لباس‌های شعبده‌بازی که سریع از بدن خارج می‌شوند) همراه است. چو با لکه‌های براق روی لنز و زرق‌وبرقی که لویس لترییر (کارگردان) در فیلم اول از آن استفاده کرده، راحت نیست، از آن گذشته، با روشی که وی در واقعی نشان دادن دنیای فیلم دارد نیز، رابطه‌ای ندارد؛ که البته درست به نظر می‌آید، خصوصاً وقتی‌که در مورد چهار سوپراستار سارق به نام چهار سوارکار صحبت می‌کنیم که شامل یک‌دو قلو، چندین و چند هویت مختلف و شرکت نظارت جهانی ست، مواردی که تنها با جادو و شعبده به صحنه آورده می‌شوند.

فیلم تقریباً هیچ تلاشی برای توضیح پیچیدگیِ درونی‌اش،‌ ندارد، بدون در نظر گرفتن زمان و مکان از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر از جهان می‌پرد و بین ۴ سوار و مأمور اف.بی.آی، دیلن رودس (مارک رافلو) در حرکت است. دیلن، مرد بد داستان، یعنی تیدیوس بردلی (مورگان فریمن) را از زندان بیرون می‌کشد و در ادامه، با استدلالی شبیه به فیلم بتمنِ آدام وست سعی به کشف معمای فیلم می‌کند. تمامی این داستان‌ها توسط والتر ماربی (دنیل ردکلیف)‌، میلیونرِ متوفی (در حوزه تکنولوژی)، طراحی و برنامه‌ریزی‌شده، شاید هم توسط خود بردلی و حتی شاید توسط انجمن مخفیِ شعبده‌بازان صدها ساله معروف به آی (چشم).
پایبند به فرمِ خود تا پایان فیلم، فیلم از آشکار کردن گره داستان خودداری می‌کند تا آن زمان‌بر طبق روال عادیِ پرده‌برداری‌های ۵ دقیقه ایش پیش می‌رود، جایی که هیچ‌چیز آن چیز که به نظر می‌رسد نیست. فکر کنید که شخصیتی درون فیلم، ناگهان شروع به مثلاً، چینی حرف زدن بکند، ممکن است در یک فیلم به‌طور متوسط، تنها یکباراین اتفاق بیافتد، اما در فیلم اکنون مرا ببین ۲، این اتفاق ۳ بار می‌افتد. این باعث می‌شود فکر کنیم که آیا هیچ‌چیز این فیلم واقعیت دارد؟ آیا تمامی اتفاقات فیلم توهم هستند؟ البته تمامی این‌ها بدون در نظر گرفتنِ، توضیحات ابهام‌آمیز فیلم اول درباره رفتار ۴ سوار فیلم است (مثل پودر فلش-برای غیب شدن و هولوگرام و …) که همه، طنزگونه، بخشی از جواب به این سؤالات هستند. اکنون مرا می‌بینی ۲، خود سردرگمِ غیرواقعی بودنش است. این حس آزادیِ اراده‌ی افراطی، از سرقت ماکرو چیپ (که درون اتاقکی خالی از فلز قرار دارد) تا تدابیر و انطباق‌های هنرپیشگان ادامه دارد. همان‌طور که فیلم اول نشانگر قدرت مورگان فریمن در بازی نقش یک ساده‌لوح است و اکنون مرا می‌بینی ۲، به هنرپیشگانش این اجازه را می‌دهد تا به شخصیت‌هایشان بال‌وپر داده و با آن‌ها، پرواز کنند. ایزنبرگ اطلس، یک خودپرور حال به هم زن (بیش‌ازپیش) می‌شود، هریسون نقش برادر دوقلویش را به‌عنوان معتادی لطیف سرشت بازی می‌کند و رافلو بازی نقش کارگاهی را بر عهده دارد که وانمود به تعهد و خل‌وچل بودن می‌کند. ردکلیف هم نقش خود را همچون تبهکاران فیلم‌های جیمز باند (که ممکن است در ۲۰ سال آینده بازیش کند)، بازی می‌کند.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید