«دامبو» نسخهٔ لایواکشن تیم برتون Tim Burton براساس کارتون کلاسیک دیزنی در سال ۱۹۴۱ دربارهٔ بچه فیل پرنده است که حالا شرح گسترده‌تری یافته است. برای مثال، مدت فیلم تقریبا دو برابر نسخه پیشین است. همچنین، داستان این فیلم از قصد و به‌طرز جالبی سیاه و ناامیدکننده است که لایه نازکی از حساسیت سبک کاری تیم برتون را با خود به یدک می‌کشد و جذابیت داستان را بالا می‌برد.

همچنین بخوانید:
بررسی فیلم Us؛ اثری دیگر از کارگردان فیلم موفق Get Out

برتون روی فیلم‌نامه‌ای به قلم ایرن کروگر  که دو فیلم اول «حلقه» Ring آمریکایی و چند داستان ترسناک دیگر را نوشته کار کرده و دیزنی را مفتخر کرده است؛ محترم شمردن سادگی و در عین حال یافتن پژواک احساسی جدید در روایت آن.
«دامبو» با جلب کردن توجه ما به قسمت‌های اندوهناک داستان، وقتی از ما تلف نمی‌کند. داستان در سال ۱۹۱۹ در ساراسوتا و جایی که اهل سیرک درحال سپری کردن زمستان هستند، رخ می‌دهد.

هالت فاریر Holt Farrier (کالین فارل Colin Farrell) یک سرباز کهنه‌کار است که دوباره به صحنهٔ سیرک بازگشته است. او نه تنها  شغل قدیمی‌اش، بلکه یک دستش در جنگ جهانی اول و همسرش را بر اثر ابتلا به آنفلونزا از دست داده است. او دیگر قادر به کار در سیرک نیست و صاحب سیرک (دنی دویتو Danny DeVito) مأموریت تازه‌ای در مقام پایین‌تر به او محول کرده است؛ مراقبت از فیل‌ها و تمیزکاری آنها. اما مشکل اصلی خیلی زود از راه می‌رسد: فیل هندی به نام جامبو Jumbo که به تازگی فرزندش (که به طرز عجیبی گوش‌های بزرگی دارد) را به دنیا آورده، به‌طور اتفاقی باعث مرگ مربی حیوانات سادیسمی می‌شود. حالا مسئولان سیرک جامبو را به عنوان یک حیوان «دیوانه» می‌فروشند و باعث اندوه فرزندش دامبو می‌شوند.
فیلم سینمایی دامبو تیم برتونتیم انیمیشن دیجیتالی این کار را باید ستود. دامبو به اندازهٔ شخصیت‌های انسانی فیلم دارای حالت‌های احساسی است که به زیبایی به تصویر کشیده شده است. هرچند این حیوان پوست‌کلفت در فیلم اصلی هم هیچ دیالوگی بر زبان نیاورده بود، یک شخصیت کامل به‌حساب می‌آید. هیچ‌کدام از حیوانات حرف نمی‌زنند. حتی موش کوچک یونیفورم‌پوش به نام تیموتی Timothy که در سیرک کار می‌کند و در فیلم اصلی بسیار وراج بود.
بچه‌های هالت (نیکو پارکر Nico Parker و فینلی هابینز Finley Hobbins) کشف می‌کنند که دامبو می‌تواند با گوش‌هایش پرواز کند و رفته‌رفته باعث گرفتن نقش جدیدی در سیرک بزرگ‌تری به نام سرزمین رویایی (Dreamland) برای او می‌شوند. اما سرزمین رویایی، طبق چیزی که از برتون انتظار داریم، توسط یک شخصیت غیرقابل‌اعتماد (مایکل کیتون Michael Keaton) اداره می‌شود؛ قسمت ترسناکی برای حیوانات دارد که آن را جزیرهٔ کابوس Nightmare Island می‌نامند.


فیلم سینمایی دامبوممکن است روح‌ لطیف بچه‌ها در برخی صحنه‌های ترسناک فیلم، مثل پریدن از روی آتش یا شخصیت‌های شیطانی که چکمه‌هایی از پوست فیل پوشیده‌اند، آزرده شود. آثار این صحنه‌ها، به خصوص در یک فیلم ساخت دیزنی، می‌تواند بسیار ناخوشایند باشد. چون این دیزنی است، لحظات کمی وجود دارد که با وجود نابه‌هنگام بودن اتفاقات، در حال تلاش برای رساندن پیغامی دربارهٔ خودآگاهی مثبت و احتمالات است، اما صحنه‌های خشن و سیاه آن را نمی‌توان نادیده گرفت.

تیم برتون فیلم دامبواین مقاله برگرفته از نوشتهٔ مایکل اوسولیوان Michael O’Sullivan در سایت washingtonpost.com است.
نظر سایر منتقدان دربارهٔ این فیلم چیست؟
سورن آندرسن Soren Andersen | سیاتل تایمز The Seattle Times
تبحر برتون در کار کردن در این سبک و حس تصویری قدرتمند او، «دامبو» را به تجربه‌ای دلنشین تبدیل کرده است. مثل فیل بانمک داستان، این فیلم به پرواز در می‌آید.
جیمز براردینلی James Berardinelli | ریل‌ویوز ReelViews
هنگام ساخت این فیلم، به حضور خانواده‌ها در سینما نیز فکر شده است. این فیلم هم با بچه‌ها و هم با والدین‌شان ارتباط برقرار می‌کند. اما ممکن است بزرگسالانی که به تنهایی به تماشای «دامبو» می‌روند، زیاد مسحور فیلم نشوند. جیک کویل Jake Coyle | اسوسیتد پرس The Associated Press
بزرگ‌ترین نکتهٔ این فیلم این است که نسخهٔ برتون با وجود جذابیت و اندوهگینی منحصر‌به‌فرد خودش، جادویی بودن نسخهٔ اصلی را کم دارد. در بین تمام نسخه‌های کامپیوتری بازسازی شده، این دامبو یکی از منسجم‌ترین، شیرین‌ترین و احساسی‌ترین موجوداتی‌ است که تابه‌حال دیده‌ایم.
میک لاسال Mick LaSalle | سان‌فرانسیسکو کرونیکل San Francisco Chronicle
«دامبو» یک فیلم کودکانهٔ دوست‌داشتنی است، اما تمام لحظات آن مملو از جذابیت و خوشی نیست، چون چنین قراری در کار نبوده است. تجربهٔ تماشای این فیلم می‌تواند خوب باشد، اما ناگهان چشمان‌تان پر از اشک می‌شود که برگرفته از احساسات‌تان خواهد بود.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید