امیر کوستوریتسا را با فیلم‌هایی با ضرب‌آهنگ دیوانه‌وار، با کاراکترهایی مجهول‌الحال، با اتفاقاتی غیرقابل‌باور و پایان‌های خوش به یاد می‌آوریم. این فرزند خلف سینمایی فدریکو فلینی ایتالیایی که گه گاه آشوب و ازهم‌گسیختگی آثارش، بی‌مانند به سیرک‌هایی که حیوانات دربند علیه تماشاچیان نشسته به تماشا، شورش می‌کنند نیستند، سینماگری معرف و مؤلف فرهنگ چندپاره منطقه بالکن است. به شهادت طرفدارانش بهترین سفیر فرهنگی آن جغرافیا و به‌نقد منتقدینش (ازجمله اسلاوی ژیژک) ارائه‌دهنده تصویری جعلی و غیرواقعی از همان جغرافیا. از معدود فیلم‌سازانی که در ویترین افتخارات سینمایی‌اش دو نخل طلای کن را جای‌داده است، افتخاری که کن لوچ و فرانسیس فورد کاپولا یکی قبل از آن و دیگری به‌تازگی به دست آورده‌اند.

on_the_milky_road-703182337-large شاید فیلم برنده نخل طلای کن او «زیرزمین» را دیده باشید و شاید «گربه سیاه و گربه سفید» و یا «رؤیای آریزونا»؛ امیر کوستوریتسا امسال در هفتاد و سومین جشنواره فیلم ونیز با فیلم milky road حضور دارد، فیلمی که بعد از «رؤیای آریزونا»؛ که در آن کوستوریتسا با یک ستاره هالیوودی (جانی دپ) همکاری داشت، تجربه‌ای دیگر است از یک همکاری با یک سوپراستار هالیوودی: مونیکا بلوچی.

 

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید