آنیا سیلیگر: این فیلم می‌خواهد به هر قیمتی که شده کمدی باشد و موفق هم می‌شود. مانی حقیقی فیلم‌سازی که فلسفه خوانده و در تهران زندگی می‌کند درزمینه‌ی ابزورد متخصص است. شما نمی‌توانید این فیلم را تماشا کنید مگر آن‌که در نگاه ثانویه به کشور و شرایطی بیندیشد که فیلم در آن ساخته شده است. در فیلم هم کمدی بزن-بکوب پیدا می‌شود هم موسیقی راک و توهمات خلسه‌آور. حتی بازجویی دوست‌داشتنی هم در فیلم هست که شبیه یک هیپی پیر کت‌و‌شلواری است.
کلودیا شولمریخ: این فیلم یک سمفونی سرخ رنگ است. آغازی دارد که سخت می‌شود باور کرد در ایران فیلم‌برداری شده باشد. موقعی که فیلم را تماشا می‌کردیم، بارها و بارها به یاد «شوندرومان» افتادم؛ اثری که بودو کیرشهوف نویسنده فرانکفورتی در قالب ادبیات مبتذل درباره عشق، جنایت و خشونت نوشته است. این فیلم سینمایی جاندار مانی حقیقی هم تقریباً چنین حال و هوایی دارد.

وب‌سایت Outnow: خوک از یک‌جهت مطالعه‌ای است درباره تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر جامعه ما؛ اما فیلم مانی حقیقی درعین‌حال نقدی است بر سانسور در کشور خودش و هم‌زمان روح یک هنرمند عمیقاً تحقیر شده و پر از شور و خودخواهی را به تصویر می‌کشد. فیلمی کاملاً رنگارنگ همراه با پیچش‌هایی غافلگیرکننده در داستان و طنز سیاه که البته همیشه به طرز ناآگاهانه‌ای نقادانه است.
همچنین بخوانید:
نقد فیلم «خوک»: کمدی‌ای گیج‌کننده

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید