یکی از ویژگیهای جشنواره فیلم فجر که آن را از باقی جشنواره‌های همتای خود جدا می‌کند اتفاقات و داستان‌های عجیب‌وغریبی ست که هرسال همراه خود دارد. این اتفاقات، چه مثبت و چه منفی، خود به سنت ویژه‌ای در جشنواره فجر بدل شده‌اند. حدومرز مشخصی هم ندارند و از یک اتفاق کوچک در یک فیلم بخش مهمان تا داستانی در خارج از سالن‌های سینما را می‌تواند شامل شود. مثلاً در جشنواره سی و چهارم به همان میزان که بازی‌های خوب نوید محمدزاده شگفتی‌ساز بود، اوضاع نابسامان کاخ جشنواره و ناهماهنگی و سیستم غلط توزیع کارت میان اهالی رسانه هم خبرساز شد. جشنواره امسال هم شگفتی این‌چنینی کم ندارد که این یادداشت بخشی از آن را به شما معرفی خواهد کرد. چه خوب و چه بد:
۱۰- پوستر جشنواره:

پوستر جشنواره امسال به شکل غریب و باورنکردنی بد و غیرقابل‌تحمل زشت و افتضاح است. بیش از آنکه که شبیه به پوستر یک جشنواره بین‌المللی سینمایی باشد، شبیه به تصاویری است که یک‌زمانی بسیار باب شده بود روی کیک‌های تولد چاپ کنند! نه تخصص بصری خاصی را می‌طلبد و نه دانش گرافیکی ویژه‌ای! هرکسی که ذره‌ای شم و غریزه هنری داشته باشد با یک نگاه به پوستر جشنواره فجر می‌تواند بفهمد که این بدترین طرحی بوده است که اعضای برگزارکننده جشنواره و در رأس آن‌ها دبیر خوش‌ذوق جشنواره آقای حیدری می‌توانستند انتخاب کنند.

۹- بخش فیلم کوتاه :

در اقدامی محیرالعقول، مجموعه‌ای از آثار برگزیده و منتخب جشن خانه سینما و جشنواره فیلم کوتاه تهران به شکل خودکار انتخاب‌شده‌اند تا در بخش فیلم‌های کوتاه جشنواره فجر که امسال بعد از مدتی طولانی به این شکل دوباره به راه افتاده است، باهم رقابت کنند! اگر قرار به اضافه کردن بخش فیلم‌های کوتاه است؛ پس فراخوانش دقیقاً کجاست؟ اگر قرار به توجه به چند اثر خاص و برگزیده است که نام بخش فیلم کوتاه بر سردرش چه می‌کند؟ انگار که مسئولان برگزاری نشسته‌اند فکر کرده‌اند که «چه خوب می‌شود اگر یک بخش فیلم کوتاه هم داشته باشیم؛ اما چطور می‌توانیم در بی‌دردسرترین و کم زحمت‌ترین حالت ممکن اجرایی‌اش کنیم؟» نتیجه همین بخش فیلم کوتاه فعلی جشنواره سی و پنجم است!
۸- امیر جدیدی :

لحظه‌ای بازی امیر جدیدی در فیلم «من» و «اژدها وارد می‌شود» را به یادآورید. حالا استیل و مدل بازیگری، میمیک چهره، بیان و شکل و شمایلش را در فیلمی از مسعود کیمیایی تصور کنید. به‌ احتمال‌ زیاد در این میان به یاد تفاوت همه نقش‌آفرینی‌های حامد بهداد با بازیش در «جرم»، محمدرضا فروتن در «ضیافت» و فریبرز عرب نیا در «سلطان» هم می‌افتید. امیر جدیدی خوش‌تراش، راست کار فیلم‌های مسعود کیمیایی است. هرچند که هنوز در فیلمی از او دیده نشده اما می‌توان امیدوار بود که تکه گمشده‌ای از پازل فیلم‌سازی سال‌های اخیر استاد باشد.
۷- موسیقی فیلم «رگ خواب»:

همکاری دوباره حمید نعمت‌الله با سهراب پورناظری و همایون شجریان یکی از هیجان‌انگیزترین خبرها و حواشی جشنواره است. تجربه لذت بردن و غرق شدن در موسیقی متن فیلم «آرایش غلیظ» که محصول اولین همکاری مثلث نعمت‌الله/شجریان/پورناظری بود، انتظار برای شنیدن موسیقی متن «رگ خواب» را دوچندان می‌کند؛ اما باید توجه داشت که جنون پورناظری در حین نواختن و شور صدای شجریان دو عامل مهمی بود که در هماهنگی کامل با اتمسفر «آرایش غلیظ» و فضای دیوانه‌وار و گروتسکش بر روی تصاویر فیلم شکوفا ‌شد، اما رگ خواب حال و هوایی بسیار متفاوت با «آرایش غلیظ» دارد و خب باید منتظر تجربه متفاوتی از همکاری مجدد آقای کارگردان با زوج کم‌نظیر پورناظری/شجریان بود.

۶- بازگشت بازیگران کم‌کار:

حضور بازیگرانی که مدت‌هاست خبری ازشان بر پرده سینما نیست را باید به فال نیک گرفت. در این میان به چشم خوردن نام فاطمه معتمدآریا در فیلم «آباجان» هاتف علیمردانی و همکاری هدیه تهرانی با آیدا پناهنده در «اسرافییل» جالب‌توجه و خوشحال‌کننده است. از آخرین حضور به‌یادماندنی هر دو بازیگر مدت زیادی می‌گذرد. هدیه تهرانی پس از «چهارشنبه‌سوری» و فاطمه معتمدآریا پس از حضور درخشانش در «صدسال به این سال‌ها» سامان مقدم، دوباره پایشان به پرده سینما بازشده است و باید ببینیم پس از غیبت طولانی‌شان کماکان قدرت میخکوب کردن تماشاگر بر صندلی‌اش را دارند یا نه!
۵- اولی‌ها و دومی‌ها:

به نظر می‌رسد برخلاف جشنواره پربار و شلوغ پارسال امسال جشنواره‌ای کم‌فروغ‌تر و متوسطی را شاهد باشیم که در آن اسم‌های بزرگ و فیلم‌ها مطرح و ویژه زیاد به چشم نمی‌خورد؛ اما در عوض کلی فیلم‌ساز تازه‌نفس فیلم اولی و دومی داریم که باتجربه‌های اولشان مهمان جشنواره این دوره هستند. امسال با توجه به شیوه گروه‌بندی فیلم‌ها در سری بلیت‌های پیش‌فروش که خریدار را مجبور می‌کند در کنار آثار بخش مسابقه فیلم‌های اول و دوم را هم ببیند و همچنین تعدد شمار این آثار نویدبخش کشف بسیاری استعداد جوان و نوظهور می‌تواند باشد که قرار است به‌زودی آینده و سرنوشت سینمای ایران را در دست خود بگیرند و تغییرش دهند یا چه‌بسا از نو آن را بسازند.
۴- پیش‌فروش بلیت‌ها:

پیش‌فروش بلیت‌ها و حواشی بی‌شمارش تا به اینجا بزرگ‌ترین آبروریزی تیم اجرایی جشنواره و مهم‌تر از آن مهم‌ترین نمود عینی رابطه بازی و رانت‌خواری در سینما ایران است: پیش‌فروش بلیت‌های جشنواره در کمال بی‌تدبیری و بی‌فکری به عهده سایت بی‌نام‌ونشانی گذاشته‌شده بود که تنها سه ماه از تأسیسش گذشته و پرواضح است که سرورهایش جوابگوی ازدحام مردم برای خرید بلیت، نیست. تنها شانسی که مسئولان برگزاری جشنواره آوردند هم‌زمانی این مسئله با فاجعه تلخ ساختمان پلاسکو بود که نگاه رسانه‌ها را به شکل کامل معطوف به خود کرد و داستان پیش‌فروش بلیت‌ها آن‌قدرها خبرساز نشد.
۳- زنانگی:

به نظر می‌رسد امسال شاهد نمایش تعداد زیادی فیلم باشیم که نه‌تنها با محوریت زنان که با اتمسفری زنانه ساخته‌شده‌اند و تأکید بر خصلت‌های زنانگی (در مفهوم کلی آن و حتی در پرورش فرم و روایت و…) از ویژگی‌های بارز آنان است. اتفاقی که در شکل گسترده، تابه‌حال نمونه‌ای شبیهش را نداشته‌ایم و می‌تواند هم رویداد اجتماعی مهم و هم فصل جدیدی در سینمای ایران قلمداد شود. پوران درخشنده مطابق فیلم‌های پیشینش به رفتارهای اجتماعی متأثر بر روحیه و زیست زنان پرداخته است، آیدا پناهنده به شکل دیگری در «اسرافییل» با زن و زنانگی دست‌وپنجه نرم می‌کند. رقیه توکلی فیلم اولش با نام «مادری» را حول زندگی دو خواهر ساخته است، «رگ خواب» نعمت‌الله درباره احوالات درونی یک زن است و حتی «انزوا» که فیلمی ماجرایی و تریلر محسوب می‌شود به گفته تهیه‌کننده‌اش پرداخت و بیانی زنانه دارد.
۲- «ماجرای نیمروز»:

«ماجرای نیمروز» و دومین تجربه کارگردانی محمدحسین مهدویان که کنجکاوی ترانگیزترین فیلم حاضر در جشنواره هم هست، می‌تواند تبدیل به یکی از شگفتی‌های جشنواره هم بشود. مهدویان دست روی یکی از حساس‌ترین و عجیب‌وغریب‌ترین سال‌های ایران معاصر و تاریخ شمار انقلاب اسلامی یعنی سال شصت گذاشته است. تماشای تیزر فیلم که چند روز پیش منتشر شد، امیدواری‌ها را حتی از پیش هم بیشتر کرده است. هیچ بعید نیست که نام مهدویان بعد از تماشای «ماجرا نیمروز» بدل به اسم مهمی از نسل کارگردانانی شود که متولد بعد از انقلاب هستند.

۱- حذف عقیدتی و سلیقه‌ای تعدادی از فیلم‌های بخش مسابقه:

عجیب‌ترین و تأسف‌بارترین اتفاق جشنواره امسال که مسئولیت مستقیمش به عهده کسی نیست جز آقای محافظه‌کار و دست‌وپابسته دبیر جشنواره یعنی محمد حیدری که کارنامه دبیری‌اش در جشنواره فیلم فجر هرسال افتضاح‌تر از سال پیش می‌شود و در کمال تعجب هرسال هم مطمئن‌تر از دوره پیش بر مسند خود تکیه می‌زند! می‌توان گفت حذف فیلم‌های مهمی مانند «کاناپه» کیانوش عیاری، «هجوم» شهرام مکری و یا «لرد» محمد رسول اف از جشنواره بیشتر به یک شوخی خنده‌دار و زهرآگین شبیه ‌است.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید