اگر از طرفداران بازی‌های ویدیویی هستید و به فیلم‌های مستند هم علاقه دارید، نماوا برای شما مجموعه جذابی از آثار مستند درباره بازی‌های کامپیوتری را آماده کرده است. در این مطلب قصد داریم به معرفی سه فیلم مستند جذاب با موضوع بازی‌های ویدیویی بپردازیم.

Free to PlayFree to Play یک فیلم مستند به سفارش کمپانی آمریکایی بازی‌سازی ولو Valve Corporation در سال ۲۰۱۴ است. این فیلم نگاهی نقادانه به زندگی، بندیکت “هی‌هی ” لیم Benedict”hyhy” Lim، دنیل “دندی ” ایشوتین Danil “Dendi” Ishutin و کلینتون “فییر ” لومیس Clinton “Fear” Loomis، سه بازیکن حرفه‌ای بازی دوتا DotA می‌اندازد که در مشهورترین و بزرگ‌ترین تورنومنت ورزش‌های الکترونیکی eSports شرکت کرده‌اند. تمرکز اصلی فیلم بر تعهد و عزم جزم آن‌ها نسبت به دوتا DotA و تأثیر آن بر زندگی‌شان است و همچنین چگونه دوتا ۲ Dota 2 که این مسابقه آغازی بر آن است، معنا و مفهوم عمیق‌تری به نبرد آن‌ها می‌بخشد.
این تیم سنگاپوری توسط بندیکت “هی‌هی ” لیم Benedict “hyhy” Lim رهبری می‌شود. بخش‌هایی از فیلم به کاوش در زندگی شخصی او در سنگاپور می‌پردازد که در آنجا با مادر و پدر و خاله‌اش زندگی می‌کند. پدرش در یک شرکت ارسال محموله سخت کار می‌کند تا خرج خانواده را درآورد و مادر و خاله‌اش بندیکت را به خاطر زمان زیادی که صرف بازی می‌کند و باعث افت نمراتش شده است، سرزنش می‌کنند.
Free to Play به‌طور عمومی مورد اقبال منتقدین واقع شد. کریس زله Chris Zele از مجله‌ی مکسیموم پی‌سی Maximum PC که پیش از تماشای فیلم با مجموعه‌ی دوتا آشنا نبود، از Free to Play نه‌تنها به‌عنوان بهترین مستند بازی‌های ویدیویی، بلکه به‌عنوان بهترین مستند درباره‌ی تمام موضوعاتی که تابه‌حال تماشا کرده است، یاد کرد.

Indie Game: The MovieIndie Game: The Movie یک مستند در سال ۲۰۱۲ به کارگردانی فیلم‌سازان کانادایی، جیمز سویرسکی James Swirsky و لیزان پایوت Lisanne Pajot است. این فیلم درباره‌ی چالش‌ها و تقلاهای توسعه‌دهندگان بازی مستقل است، ادموند مک‌میلن Edmund McMillen و تامی رفنس Tommy Refenes در طول زمانی که مشغول توسعه‌ی بازی گوشت‌پسر فوق‌العاده Super Meat Boy بودند، فیل فیش Phil Fish در طول زمانی درحال‌توسعه‌ی بازی فز Fez بود و همچنین جاناتان بلو Jonathan Blow که در موفقیت عظیم بازی برید Braid نقش بسزایی داشت.
پس از دو جذب سرمایه‌ی موفق در کیک‌استارتر Kickstarter، مصاحبه‌هایی با دو توسعه‌دهنده‌ی مستقل مذکور انجام شد. پس از ضبط حدود ۳۰۰ ساعت فیلم، سوریسکی Swirsky و پایوت Pajot تصمیم گرفتند تا فیلم را کوتاه کنند تا بتوانند به سراغ چهار توسعه‌دهنده‌ی انتخاب شده بروند. منطق آن‌ها از انجام این کار، نشان دادن روند توسعه‌ی بازی در “گذشته، حال و آینده ” در قالب داستان هر یک از توسعه‌دهندگان بوده است.
این فیلم سطوح بالای تاثیرگذاری‌های شخصی که معمولاً بر بازی‌های مستقل از سوی توسعه‌دهندگان اعمال می‌شود را از طریق سه داستان به تصویر می‌کشد: برید Braid در سال ۲۰۰۸ عرضه شد، گوشت‌پسر فوق‌العاده Super Meat Boy برای انتشار در ۲۰۱۱ آماده می‌شد، درحالی‌که فز Fez برای سالیان متوالی با گره توسعه یافتن درگیر بود.
Indie Game: The Movie تقریباً از سرآغاز خود با استقبال گرم و پرشور جامعه‌ی گیمرها مواجه شد. وب‌سایت راتن تومیتوز Rotten Tomatoes بر اساس نظرات ۲۶ منتقد، به این فیلم امتیاز ۹۳ درصد و میانگین ۷.۷ از ۱۰ داد. جی‌فور تی‌وی G4 TV با ستودن این فیلم گفت: “فیلم Indie Game: The Movie بدون شک ارزش تماشا را دارد و باید تمام کسانی که در صنعت بازی هستند، از ناشر و توسعه‌دهنده گرفته تا مصرف‌کننده، آن را تماشا کنند.”

Thank You for Playingرایان Ryan و ایمی گرین Amy Green بازی ویدیویی خود به نام آن اژدها، سرطان That Dragon, Cancer را باهدف و انگیزه‌ای بسیار غیرمعمول ساختند: نه برای تفریح و سرگرمی، بلکه برای تجربه کردن و ابهام‌زدایی از مسئله‌ی مراقبت از کودکی با بیماری لاعلاج. این تجربه در فیلم مستند Thank You for Playing به کارگردانی دیوید اوزیت David Osit و مالیکا زوهالی-ورال Malika Zouhali-Worrall بسیار عمیق‌تر لمس می‌شود. این فیلم مستند هم یک تراژدی خانوادگی که به‌صورت آهسته‌آهسته درحال‌وقوع است را به تصویر می‌کشد و هم ظرافت‌های ساختن آثار هنری آمیخته با درد و رنج را برای مخاطب روشن می‌کند. این مستند سؤالات دشواری را درباره‌ی توصیه به تحمل کردن و کنار آمدن با پروسه‌ی توان‌یابی، برمی‌انگیزد که به تمام آن‌ها پاسخ نمی‌دهد.
Thank You for Playing در لابه‌لای صحنه‌هایی که در آن پدر و مادر وقت خود را در خانه با جوئل Joel، پسرشان که در یک‌سالگی تشخیص داده شد تومور مغزی دارد و سایر فرزندانشان سپری می‌کنند، نگاه تأمل‌برانگیزی به پشت‌صحنه‌ی ساخت بازی می‌اندازد (که در آن خانواده‌ی گرین Green با برنامه‌نویس جاش لارسون Josh Larson مشارکت داشتند). ماهیت بسیار شخصی این پروژه شفافیت فوق‌العاده زیادی به تمام درد و رنج‌ها داده است، چراکه در آن می‌بینیم رایان Ryan دیالوگ‌ها خود را ضبط می‌کند، یا از صداهای خنده‌ی جوئل Joel در بازی استفاده می‌کند.
برای مخاطب بسیار سخت است که تصمیم بگیرد در مورد صحنه‌هایی که در جشنواره‌ی گیمرها رایان نسخه‌ی اولیه‌ی بازی خود را به نمایش می‌گذارد، چه حسی داشته باشند؛ صحنه‌هایی که در آن بازیکن‌ها به‌آرامی اشک‌های خود را پاک می‌کنند به‌طور ضمنی یک حس شادباش ناشی از دست‌یابی به موفقیت را در بر دارد، اما آن‌ها به‌طور طبیعی حس همدردی مخاطب را هم برمی‌انگیزند — و کنجکاوی ما را در مورد خود بازی بیش‌ازپیش قلقلک می‌دهند.
این مستند یک اثر بسیار تأثیرگذار است و حتی کم‌وکاستی‌های آن‌هم اثر مثبتی بر تأکید فیلم به انسانیت دارند؛ این فیلم ممکن است به یک تلاش خلاقانه، جاودانگی ببخشید اما هرگز از این واقعیت چشم‌پوشی نمی‌کند که این فیلم، درعین‌حال، در ستایش مفهوم یک زندگی است.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید