«کافه سوسایتی» آخرین فیلم یکی از پرکارترین فیلم‌سازان زنده تاریخ سینما است، فیلم‌سازی که هنوز در هشتادویک‌سالگی و بعد از ساختن بیشتر از چهل‌وپنج فیلم خیال بازنشسته شدن ندارد؛ وودی آلن امسال با فیلم کافه سوسایتی در جشنواره کن حضور داشت، فیلمی که به‌عنوان فیلم افتتاحیه این فستیوال انتخاب‌شده بود. آلن که اسم آخرین فیلمش رو از یک فیلم کمدی رمانتیک کلاسیکی به کارگردانی ادوارد گریفیث به عاریت گرفته (۱۹۳۹)، دوباره به سراغ بازسازی گذشته رفته است و به‌مانند نیمه‌شب در پاریس،(Midnight in Paris) گلوله‌ها بر فراز برادوی، (Bullets over Broadway) زلیگ (Zelig) و صدالبته روزهای رادیو (Radio Days) ستایش و قدرشناسی‌اش رو از روزهای قدیمی‌تر به تصویر کشیده. این بار دهه ۱۹۳۰ و عصر طلایی هالیوود.


جسی آیزنبرگ که نقش بابی را بازی می‌کند، مرد جوانی است که به لس انجلس آمده و امیدوار است که از طریق عمویش فیل‌(استیو کرل) که مدیر بازیگران هالیوودی است، بتواند در صنعت سرگرمی شغلی بیابد. وقتی فیل، یکی از دستیارانش وانی (کریستین استیوارت) را با بابی همراه می‌کند، بین این دو روابط دوستانه‌ای شکل می‌گیرد. بعد بابی عاشق وانی می‌شود و مسائل پیچیده می‌شود و کل این ماجراها بابی را به سر جای اولش برمی‌گرداند: منهتن. او دوباره به آغوش نه‌چندان گرم والدین سلطه‌گر و برادر خلاف‌کارش بن بازمی‌گردد. بابی با دختر دیگری که او هم‌اسمش وانی است (مخفف ورونیکا) ازدواج می‌کند و دریکی از سطح بالاترین کلابهاب شبانه که متعلق به برادر خودش بنی است، مشغول به کار می‌شود. کلاب شبانه‌ای که کافه سوسایتی نام دارد.

cafe-society-woody-allen-kristen-stewart-jesse-eisenberg

نقش مرد داستان بابی را جسی آیزنبرگ بازی می‌کند که او رو پیشتر در نقش زاکربرگ، خالق فیسبوک در فیلم پرتره دیوید فینچر دیده‌ایم، او که سال پرکاری رو پشت سر گذاشته است در کنار حضور در «کافه سوسایتی» در قسمت دوم فیلم Now You See Me 2 و Batman v Superman نیز حضور داشت. آیزنبرگ در نقش بابی؛ به‌خوبی همه آیکون‌ها و المان‌های تیپ آلنی دهه هفتاد و هشتاد را بازسازی می‌کند، وودی آلنی که حالا به قول خودش به خاطر پا به سن گذاشتن دیگر به درد بسیاری از نقش‌ها نمی‌خورد. شخصیت عصبی، بالکنت زبان، پرحرفی و لباس‌های یکی دو سایز گشادتر از معمول، قوز شانه‌‌ها و دست‌های آویزان از آرنج که کارتر بابی در کافه سوسیالی از آن بهره‌مند است دقیقاً همان چیزی است که دوباره بسیاری از طرفداران و هواداران آلن را سر ذوق آورده؛ بابی فیلم «کافه سوسایتی» برای آن‌ها یادآور بهترین نقش‌هایی است که آلن در خلال دو دهه ۱۹۷۰ ۱۹۸۰ خلق کرده است که شاید بتوان به بهترین نمونه آن به کاراکتر ابدی و ازلی الوی سینگر در فیلم آنی هال اشاره کرد.

20952581

و اما نقش زن داستان، وانی (ورونیکا نخستین) که نقطه اتصال تماشاچی با فیلم هست به عهده کریستن استوارت گذاشته‌شده، بازیگری که او هم اولین تجربه‌های سینمایی‌اش را در کنار دیویدفینچر داشته است و در دوازده‌سالگی در اتاق مرموز و یا Panic Room در نقش سارا دختر جودی فاستر اولین پروداکشن حرفه‌ای خود را تجربه می‌کند؛ و در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان بازیگر نقش مکمل در فیلم Still Alice در کنار جولین مور ستایش بسیاری از منتقدان را برانگیخت؛ اما او این بار در یک سطحدیگر (در یک لیگ دیگر!) جلوی دوربین وودی آلن ظاهرشده است. دختری ساده و بی‌آرایش که ضلع سوم یک مثلث عاشقانه می‌شود. مثلث عاشقانه‌ای که بابی، فیل (عموی بابی) و وانی اضلاع آن را تشکیل می‌دهند. فیل و بابی تا نیمه‌های فیلم از اینکه هر دو عاشق و دلباخته یک زن هستند غافل‌اند. کریستن استوارت به همان اندازه‌ای که در دلبری از کاراکترهای درون دنیای فیلم موفق است در بردن دل تماشاچیان فیلم هم بسیار موفق بوده و جای پای خود را به‌عنوان یکی از بهترین زنان خلق‌شده در فیلم‌های اخیر وودی آلن در کنار اسکارلت یوهانسن Match Point و صدالبته کیت بلانشت Blue Jasmine سفت کرده است. استوارت ِ «کافه سوسایتی» در بسیاری از صحنه‌های زنان فیلم‌های کالت وودی آلن مثل دایان کیتون ِ آنی هال و یا مریل همینگویِ منهتن رو را تداعی می‌کند.

moviereview_cafesociety_072816_tonysirico

. «کافه سوسایتی» آخرین فیلم وودی آلن با انفجاری از رنگ آبی زمردی آغاز می‌شود: تابلوی سبک آرت دکو بارنگ آمیزی استوایی که در مهمانی‌ای که یک مدیر بازیگران در هالیوود دهه ۳۰ برگزار کرده، دیده می‌شود. همان‌طور که بازیگران فیلم صحبت می‌کنند و نام افراد مشهور و معروف به زبان می‌آوردند و مشروب می‌نوشند، نور زمردی استخر به آن‌ها می‌تابد و تماشاگران ممکن است تعجب کنند که: رنگ آبی؟ آن‌هم در فیلمی از وودی آلن؟ پس رنگ زرد کهربایی که مانند امضای آلن در فیلم بود کجاست؟ آن صحنه‌هایی که انگار از بین لایه‌ای یک قالب کره فیلم‌برداری شده بود چه شد؟ منتظر باشید، این صحنه‌ها درراه‌اند. حقیقتاً بخشی از جذابیت «کافه سوسایتی» نحوه همکاری آلن با فیلم‌بردارش، ویتوریو استورارو است. این اولین همکاری مشترک این دو است و اولین باری است که آلن حاضرشده به‌جای نگاتیو، از دوربین دیجیتال در فیلمش استفاده کند. علاقه‌مندان به سینما وودی آلن خیلی خوب می‌دانند که نقش مدیران فیلم‌برداری فیلم‌های آلن تا جایی در کارنامه فیلم‌ساز او اهمیت دارد که با تغیر یک فیلم‌بردار نه‌فقط سبک و استایل بصری فیلم‌سازی آلن تغیر می‌کند که در بسیاری از موارد، دوره‌ای از سینمای او به اتمام می‌رسد و دوره‌ای دیگری آغاز می‌شود. آلن که بخت همکاری با بهترین دی پی‌ها و یا مدیران فیلم‌برداری تاریخ سینما ازجمله گوردن ویلیس، اسون نیکوسنت، کارلو دی پالما را دارد؛ پس از دو تجربه موفق با داریوش خنچی در Midnight in Paris وTo Rome with Love به سراغ ویتوریو استراروِ ایتالیای می‌رود که مدیر فیلم‌برداری شاهکارهایی چون اینک آخرالزمان و آخرین تانگو در پاریس بوده است. ماحصل همکاری این دو نابغه در کنار هم تصاویر بی‌نظیر دلربا و فراموش‌نشدنی فیلم کافه سوسایتی است.

wasp2015_day_40-0006.CR2

نقطه مشترک هواداران «کافه سوسایتی» و منتقدان آن دقیقاً در یکجاست؛ یعنی نزدیک شدن دوباره فیلم‌های وودی آلن به فیلم‌های محبوب دهه هفتاد و هشتادش. هواداران فیلم از این‌که دوباره حس و حالی شبیه دیدن آنی هال و یا منهتن به آن‌ها دست داده سرخوش هستند و منتقدین از اینکه باز مجبور به دیدن تکرار مکررات آلنی هستند ناامید و سرخورده.
گیل اسمیت منتقد نیوروک پست با دادن دو ستاره از چهار ستاره به فیلم، بیان می‌کند که:

کافه سوسایتی» فیلمی بسیار معمولی و تکراری از آلن استِ که خیلی زود فراموش می‌گردد و در حافظه سینمایی کسی جایی باز نمی‌کند

cafe_society-7083308

 البته منتقدین دیگری هم بودند که دست رو همین تکرار ایده‌های موفق وودی آلن گذاشته‌اند و کمی مهربان‌تر بودند. آنا هورندی منتقد واشنگتن‌پست هم کافه سوسایتی رو یک فیلم متوسط قلمداد می‌کند و البته خیلی سریع می‌افزاید که فیلم‌های متوسط وودی آلن از بسیاری از فیلم‌های شاخص دیگر کارگردان‌ها هم جذاب‌تر و به یادماندنی‌تر است.درهرحال اگر شما هم از آن دسته آدم‌هایی هستید مثل وودی آلن که بیماری ور‌رفتن با روزهای پیش از امروزتان، دست ازسرتان برنمی‌دارد، از بازی با گذشته و مرور خاطرات نوستالژیک لذت می‌برید و ساعت‌های زیادی از روز هاتون به‌مرور اتفاقات قدیمی اختصاص دارد، کافه سوسایی رو از دست ندهید. فیلمی که مرد اول داستان در آن بیان می‌کند: زندگی شبیه یه نمایشنامه ای که یک نویسنده دیونه نوشتت اش.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید