فوق‌العاده! در «کافه سوسایتی» وودی آلن دوباره به محیط موردعلاقه‌ خود برمی‌گردد، به گذشته و این‌یک رجعت پیروزمندانه است. او زیاد این کار را انجام می‌دهد، موسیقی‌های خارق‌العاده‌ای پیدا می‌کند و آن‌ها را با مناظر و جذابیت‌های نوستالژیک پاریس، رم، لندن، بارسلونا و حتی محله کویینز در نیویورک، همراه می‌سازد؛ اما هالیوود یک قلمرو ناشناخته است. جایی که همیشه آلن از آن دوری کرده، او را گیج کرده، به چالش کشیده و مرعوبش ساخته است؛ اما همه این‌ها تا الآن بود. فیلم رومانتیک، تلخ و شیرین و بسیار خنده‌دار «کافه سوسایتی» آن‌سوی دیگر هالیوود را تصویر می‌کند و از راه دنبال کردن زرق‌وبرق‌های سطحی، تلاش می‌کند تا آن زرق‌وبرق اصلی را پیدا کند. و شما حیرت‌زده، خوشحال و شاد به دنبالش می‌روید.

cafe-society-poster-2زمان داستان، دوران افسرده کننده “رکود بزرگ” در امریکاست. زمانی که از نگاه آلن افسرده‌کننده‌ترین زمان است. فیلم با آهنگ “I Didn’t Know What ”  Benny Goodman & His Orchestra از Time it Was شروع می‌شود و وودی آلن داستان پسری به نام بابی دورفمن (جسی آیزنبرگ) را روایت می‌کند، یک پسر یهودی اهل برانکس نیویورک که به هالیوود آمده تا معروف شود و پول دربیاورد و با هنرپیشه‌های هالیوود معاشرت کند. تنها کسی که آنجا دارد عموی چرب‌زبانش به اسم فیل است (استیو کرل)، کسی که مدیر بازیگران است و بسیار خودنماست، سیگار برگ می‌کشد و زندگی‌اش خلاصه‌شده در شایعات، غیبت کردن، قراردادها، نوشیدن مارتینی و هنگام غروب سرگرم کردن هنرپیشه‌های درجه‌دو کنار استخر خانه‌اش. عمو فیل با هر دم و بازدمش اسم آدم‌های معروف روی زبانش جاری‌ است

” آدولفه مانجو تهدید کرده فیلم رو ترک می‌کند”
یا
“جینجر راجرز داره سعی می‌کند باهام تماس بگیره”
اما درنهایت تنها از روی احساس گناه شغل سطح پایینی برای بابی پیدا می‌کند.

cafe-society

خواهر او (فیل) رز، مادر بابی (جینی برلین) است. فیل، دستیار زیبایش وانی‌(کریستین استیوارت) را مأمور می‌کند تا خواهرزاده‌اش را به دیدن خانه هنرپیشه‌ای مشهور ببرد و بااینکه بابی هرگز نمی‌تواند به آن هنرپیشه‌های معروف، نزدیک‌تر از چیزی بشود که روی پرده سینماهای بلوار هالیوود دید‌ه است، اما دراین‌بین عاشق وانی می‌شود. این اصلاً تصمیم خوبی نیست چون وانی معشوقه فرد دیگری است، کسی که نامش باید پنهان بماند چون یک مرد متأهل است.‌(درنهایت می‌فهمیم او کسی نیست جر عمو فیل) بابی دل‌شکسته و درمانده به نیویورک برمی‌گردد، با دختر دیگری که او هم‌اسمش وانی است (مخفف ورونیکا) ازدواج می‌کند و دریکی از سطح بالاترین کلابهاب شبانه که متعلق به برادر خودش بنی است، مشغول به کار می‌شود. کلاب شبانه‌ای که کافه سوسایتی نام دارد.

wasp2015_day_38-0044.CR2

در اینجا داستان تغییر جهت می‌دهد. بابی با آدم‌هایی که در هالیوود ملاقاتشان کرده بود، حالا به‌عنوان یک فرد مشهور منهتنی روبه‌رو می‌شود. او همه آن‌ها را از طریق برادرش می‌شناسد. برادری که دور از چشم پدر و مادر یکی از خطرناک‌ترین گانگسترهای منهتن است و در دفن کردن دشمنانش در سیمان استعداد زیادی دارد. دریکی از زیر داستان‌های خنده‌دار فیلم، برنی به امید رسیدن به زندگی بعد از مرگ به مسیحیت تغییر دین می‌دهد. فیلم پر از اشارات ضد دین یهود است.
احتمالاً تا الان به این نتیجه رسیده‌اید که هیچ‌چیز «کافه سوسایتی» حتی اندکی منطبق با واقعیت نیست و کاملاً حق با شماست. البته اصلاً اهمیتی ندارد، چون مانند «روزگار رادیو»، «یاسمن آبی»، «معمای قتل منهتن» و شاهکارهای دیگر ساخته آلن، این قصه‌ای‌ است که از زاویه دید مردی منحصربه‌فرد روایت می‌شود. مردی که خاطرات ویژه و مختص خودش را درباره این دارد که وقایع چطور بوده‌اند، حالا چطور هستند و چگونه باید باشند. اتفاقات پیچیده‌ای که مانند نت‌های موسیقی جاز نواخته می‌شوند، در حقیقت زاییده تخیل سرشار وودی هستند. گذشته همانند فیلمی که در ذهن او دارد پخش می‌شود زنده می‌گردد. به‌جای اینکه مسائل عمیق متعددی را سطح کند، فیلم سادگی و سرراستی‌ای دارد که در مقایسه با مزخرفات خودنمایانه‌ای که این روزها به‌عنوان فیلم دریافت می‌کنیم، واقعاً روحیه‌بخش است.

allen-cannes-ouv-m سبک در این فیلم به‌وضوح به چشم می‌خورد. موسیقی Vince Giordano و the Nighthawks، همراه با آثار بعضی دیگر از موزیسین‌های نیویورکی سبک جاز مدام پخش می‌شود. صحنه‌پردازی سانتو لوکاستو جذابیت مسحورکننده و پیچیده شهر نیویورک در روزهای اوجش را به تصویر می‌کشد و اصلاً مهم نیست چنین مکانی در واقعیت وجود داشته یا نه. این دوره زیبا و جذب‌کننده، با دوربین فیلم‌بردار بزرگ، ویتوریو استورارو، ‌(آخرین تانگو در پاریس، اینک آخرالزمان)، ثبت و ضبط‌شده است. همچنان که فیلم رفته رفته به سمت جدی شدن پیش می‌رود، تصاویر او طرح و رنگ‌های برآمده از حالات روحی مختلف وودی آلن را بازنمایی می‌کند و همیشه تنوع خاصی که در آثار این کارگردان وجود دارد را در خود حفظ می‌کند.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید