بااینکه «انت‌من و وسپ» Ant-Man and The Wasp به‌پای «نگهبانان کهکشان» Guardians جیمز گان James Gunn و یا «ثور» Thor تایکا وایتیتی Taika Waititi نمی‌رسد، اما پیتون رید Peyton Reed موفق شده است این بار هر چیزی که قسمت اول این فیلم را فوق‌العاده کرده بود پررنگ‌تر کند. از طنز غیرمعمولش گرفته تا صحنه‌های پرانرژی‌، همه را بار دیگر می‌توانیم در این قسمت ببینیم. «انت‌من و وسپ» بااینکه از قسمت قبلی‌اش طولانی‌تر است اما به طرز جالبی منسجم‌تر خوش‌ساخت‌تر ساخته شده است. ترکیبی که معمولاً در دنباله‌های فیلم‌ها کمتر می‌بینیم.
از اول باید یک‌چیز را مشخص کنیم: اگر فکر می‌کنید که «انت‌من و وسپ» قرار است تمام سؤال‌هایی که در مورد «جنگ ابدیت» Infinity War در ذهنتان ایجاد شده است را جواب دهد، سخت در اشتباهید. ازآنجایی‌که خلاصه‌ی رسمی مارول قسمت‌هایی از داستان را لو داده است، اشکالی ندارد اگر بگوییم که این فیلم در زمانی بعد از اتفاقات فیلم «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی» Captain America: Civil War روایت می‌‌شود. در این قسمت قهرمان کوچک ما اسکات لنگ Scott Lang (با بازی پل راد Paul Rudd) در حبس خانگی است، حبسی که نتیجه‌ی خراب‌کاری‌های او و کاپیتان آمریکا و گروهش در آلمان است.البته این به این معنا نیست که «انت‌من و وسپ» قرار است از همه‌ی چیزهایی که در دنیای سینمایی مارول Marvel Cinematic Universe اتفاق میفتد، دور باشد. درعین‌حالی که فیلم موفق می‌شود یک داستان تازه و مستقل را ارائه دهد، واضح است که کشف‌هایی که در آن می‌شود قرار است نقش مهمی را در «انتقام جویان ۴» Avengers 4 و فیلم‌های بعدازآن داشته باشند.
مشخصه‌های اصلی «انت‌من و وسپ» همچون دیگر فیلم‌های فاز سوم مارول، تمرکز روی خانواده است. خانواده می‌‌تواند به معنای افرادی که با شما روابط خونی دارند باشند و یا حتی افرادی که دور خودتان جمع می‌کنید. درحالی‌که هنک پیم Hank Pym (مایکل داگلاس Michael Douglas) و هوپ ون داین Hope van Dyne (اوانجلین لیلی Evangeline Lilly) هر کاری می‌کنند تا خانواده‌شان را پیدا کنند، جنت Janet (میشل فایفر Michelle Pfeiffer) که اولویت اول اسکات است تبدیل به الگوی خوبی برای دخترشان کیسی Cassie (ابی رایدر فورتسن Abby Ryder Fortson) شده است. جنت هر کاری می‌کند تا مطمئن شود اسکات کنار دخترشان است و بزرگ شدن او را می‌بیند؛ اما ذهن اسکات درگیر همکاران قدیمی‌اش لوییس Luis، دیو Dave و کرت Kurt است.به‌جرئت می‌توان اولین فیلم «انت‌من» هم ازنظر فیلم‌نامه و هم لحن، از سبک‌ترین کارهای مارول به‌حساب می‌آید. قسمت دوم این فیلم هم همان سرزندگی فیلم قبلی را دارد. فیلم قدرت‌های اسکات را به سخره می‌گیرد و مخمصه‌هایی که درگیر آن‌ها می‌شود را به نمایش می‌گذارد.
«انت‌من و وسپ» ششم جولای به سینماها می‌آید.
و حالا نظر منتقدین در مورد این فیلم:
منتقد ونیتی‌فیر Vanity Fair ریچارد لاسون Richard Lawson نوشته است:
“ بهترین نکته‌ی این فیلم کم بودن خشونت آن است. بااینکه «انت‌من و وسپ» چند تیراندازی و چند تصادف وحشتناک ماشین دارد، اما هدف فیلم به‌وضوح خشونت و یا ترس نبوده است. این فیلم در مقایسه با صحنه‌های آزاردهنده‌ی «انتقام‌جویان»، فیلمی کاملاً متفاوت است. یک عملیات نجات و چند نفر که در تلاش‌اند برای اهداف خودخواهانه‌ی خودشان جلوی آن را بگیرند تمام موضوع فیلم است. همین، هیچ شهری درخطر نیست و اتفاق دل‌خراش دیگری رخ نمی‌دهد. فقط یک مرغ دریایی چند مورچه را می‌خورد که می‌شود گفت اتفاقاً بامزه هم هست. قسمت جالب و عجیب این است که فیلم خودش را درگیر منطقی بودن اتفاقات نکرده است. فیلم ترسی از عدم هم‌خوانی اتفاقات ندارد و می‌توان گفت در حقیقت تماشاگرآن‌هم اهمیت زیادی به این موضوع نمی‌دهند. «انت‌من و وسپ» یک ایده‌ی کلی را بیان کرده و بیشتر بر روی حال و هوای ناشی از این اتفاقات تمرکز می‌کند.”
آلونسو دورالده Alonso Duralde منتقد رپ TheWrap نقد خود را این‌طور تمام کرده است:
“ فیلم ازنظر دیوانگی و عجیب بودن شباهت زیادی به «دکتر استرنج» Doctor Strange دارد، به‌ویژه در دنیای زیر اتمی که جنت در آن گیر کرده است. متأسفانه نمی‌توانیم فیلم را خیلی جدی بگیریم، چراکه حتی نسبت به استاندارهای مارول هم عملکرد خوبی ندارد. ازآنجایی‌که در تمام پوسترهای فیلم میشل فایفر دیده می‌شود شکی در پیدا شدن یا نشدن جنت وجود ندارد. «انت‌من و وسپ» برای مخاطب جدی این ژانر جذابیت چندانی نخواهد داشت، اما برای مخاطب معمولی می‌تواند طنز زیبایی را به همراه داشته باشد و تماشای آن خالی از لطف نباشد.”
جانی اولکسینسکی Johnny Oleksinski منتقد نیویورک پست New York Post هم فیلم را نپسندیده است:
“سعی کنید هنگام تماشای «انت‌من و وسپ» زیادی فکر نکنید، در حقیقت به هیچ‌چیز فکر نکنید. اگر فکر کنید ممکن است از خود بپرسید چطور بعدازاینکه جنت برای ۳۰ سال بدون هیچ غذا، آب، سرپناه و یا همراهی بوده است، جوری ظاهر می‌شود که انگار قرار است بر روی فرش قرمز راه برود؛ و یا حتی ممکن است از خودتان بپرسید چرا ذرات زیر اتمی شبیه هر چیزی هستند به‌جز آن چیزی که باید باشند. بااین‌حال تاد فیلم را از تبدیل شدن به یک افتضاح تمام‌عیار نجات می‌دهد. او یکی از جذاب‌ترین و بهترین بازیگران این فیلم است و همیشه به بهترین نحو بازی می‌کند. جای تأسف دارد که شوخ‌طبعی او باید جور فیلم‌نامه‌ی ضعیف را بکشد.
به نظر من مارول هنوز نباید «انت‌من» را کنار بگذارد، آن‌هم به‌خصوص وقتی‌که بازیگر نقش اول خوبی مثل راد را در کنار خود دارد. این استودیو می‌تواند فیلم‌های بهتری از این قهرمان بسازد، البته این مشروط به این است کارگردان پیتون رید به موضوعی که این فیلم را قوی می‌سازد بپردازد- کشف جذابیت داشتن اختیار اندازه‌ی بدن خودتان.”

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید