زمانی که «روانی» Psycho آلفرد هیچکاک Alfred Hitchcock در شانزدهم ژوئن ۱۹۶۰ اکران شد، موضوع آن شوک‌آور بود. با استاندارد‌های امروز، شوک‌آورترین چیز این فیلم پخش آن بود — رونمایی آهسته‌ای که برای ماه‌ها ادامه داشت، حتی باوجودی که پارامونت Paramount و هیچکاک می‌خواستند سری باقی بماند. وقتی رمان رابرت بلاک Robert Bloch در سال ۱۹۵۹ منتشر شد، هیچکاک تمام کتاب‌ها را خرید تا نقاط اوج داستانی را مخفی نگه دارد. به‌طور مشابه، مدیران استودیو‌ها و صاحبان سالن‌های سینما به هیچ جزئیاتی از فیلم آگاهی نداشتند.
این داستان برای اولین بار در شماره‌ی ششم ژوئن ۲۰۱۷ نشریه‌ی ورایتی Variety ظاهر شد.«روانی» در دو سالن سینما در منهتن و سه شهر دیگر در ۲۲ ژوئن اکران شد. در ماه آگوست در ۲۰ سالن سینما در لوس‌آنجلس اکران شد. امروزه وقتی تماشاگران، جزئیات فیلم را در طول پخش آن برای اولین بار توییت می‌کنند، ماه‌ها مخفی ماندن جزئیات غیرقابل‌تصور است؛ اما در ۱۹۶۰ بسیاری از مردم همکاری می‌کردند. هیچکاک اصرار داشت کسی اجازه نداشته باشد بعد از شروع فیلم وارد سالن سینما شود. هدف او این بود که هیجان تعلیق را برای آن‌ها ایجاد کند و نگه دارد، اما این تبدیل به یک الگوی بازاریابی شد — و درنهایت رفتار استانداردی برای تماشاگران فیلم.
در آن روزگار، تماشاگران هر وقت که می‌خواستند به سینما می‌رفتند. اگر فیلم در حال پخش بود، می‌نشستند و تماشا می‌کردند، بعد تا پخش بعدی منتظر می‌ماندند تا ببیند چه چیز‌هایی را ازدست‌داده‌اند.
هیچکاک می‌خواست جلوی آن را بگیرد. با «روانی»، آنتونی پرکینز Anthony Perkins بیشترین توجه را دریافت کرد اما جنت لی Janet Leigh بزرگ‌ترین ستاره‌ی فیلم بود. هیچکاک نمی‌خواست تماشاگران در نیمه‌ی دوم وارد شوند و مدام از خود بپرسند “جنت لی کجاست؟” به همین خاطر او این پیشنهاد را داد که تماشاچیان ملزم باشند از آغاز فیلم در سالن حاضر شوند که از آن در یک کنفرانس مطبوعاتی به “یک سیاست نمایش جسورانه ” یادکرد.


او که به “استاد تعلیق ” مشهور بود، کار را با همکاران همیشگی شروع کرد، مانند تدوینگر جرج توماسینی George Thomasini و آهنگ‌ساز برنارد هرمان Bernard Herrmann. برای فیلم‌برداری او از جان ال. راسل John L. Russell بهره گرفت که کارکشته‌ی سریال‌های تلویزیونی‌اش بود و می‌دانست چطور کار را سریع و ارزان تمام کند.
برای دور نگه‌داشتن مدیران پارامونت، او «روانی» را در محل یونیورسال Universal فیلم‌برداری کرد، جایی که سریال تلویزیونی او به نام «آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند» Alfred Hitchcock Presents ساخته شد. (خوره‌های فیلم گاهی اوقات تعجب می‌کنند که چرا تورهای استودیوی یونیورسال Universal از جلوی خانه‌ی «روانی» و متل بیتز Bates motel عبور می‌‌کنند، درحالی‌که این فیلم شرکت پارامونت است.)
تلاش‌های این فیلم‌ساز در مخفی نگه‌داشتن برای او سود‌آور بود. در مقابل روش‌های غیرمعمولش، هیچکاک از حقوق معمول خود صرف‌نظر کرد — اما معامله‌ای بزرگ پشت درهای بسته کرد. تا پایان ۱۹۶۰، ورایتی Variety تخمین زد که او شخصاً ۶ میلیون دلار درآمد داشته که رکوردی در صنعت نمایش محسوب می‌شد. این عدد بر اساس ارقام امروزی معادل ۵۰ میلیون دلار است.
در پایان ۱۹۶۰ ورایتی Variety تخمین زد که فیلم در نمایش‌های داخل آمریکا ۹ میلیون دلار فروخت — این مقداری از باکس آفیس است که به استودیو بازگردانده شده است — و احتمالاً همین مقدار می‌توانست در خارج از آمریکا هم فروش داشته باشد.
این فیلم سه دنباله پس از خود داشت، یک بازآفرینی در سال ۱۹۹۸ به کارگردانی گاس ون سنت Gus Van Sant و سریالی از شبکه‌ی اِی‌اند‌ای A&E درباره‌ی ماجراهای پیش از فیلم اصلی که در حال حاضر رخ می‌دهد، به نام «متل بیتز» The Bates Motel که به‌تازگی پس از پنج فصل پایان یافت.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید