چهل و ششمین فیلم وودی آلن به نام «کافه سوسایتی» با بازی جیسی آیزنبرگ و کریستین استورات، روایتی است از یک گذشته زویایی و نوستالژیک؛ گذشته‌ای که گویی دست از سر کاراکترهای فیلم‌های آلن برنمی‌دارد. اگرچه که ما آلن رو بیشتر تحت تأثیر سینماگران اروپایی همچون اینگرید برگمان سوئدی و فلینی ایتالیایی می‌دانیم اما علاقه و احترام وودی آلن به دوران طلایی هالیوود و سینما کلاسیک امریکا بر هیچ‌کس پوشیده نیست. ادای دینی که اوبار ها و بارها به این بت‌های در فیلم‌هایش انجام داده، بیشمار است، رابطه‌های فرامتنی فیلم‌های او با سینمای کلاسیک و یا سینماگران کلاسیک بسیار معروف است از تأثیر باستر کیتون در فیلم «رز ارغوانی قاهره» تا ردپای بسیار پررنگ بیلی وایلدر در فیلم «نفرین عقرب یشمی» و انبوهی مثال دیگر. وودی آلن که به جشنواره‌ها و بیشتر از آن به رقابت فیلم‌ها و برگزیده شدن یکی از آن‌ها اهمیتی نمی‌دهد و اساساً این اتفاق را امری مضحک قلمداد می‌کند، امسال با فیلم آخرش «کافه سوسایتی» در کن حضور داشت، فیلمی که اتفاقاً برحسب اتفاق به‌عنوان فیلم افتتاحیه این جشنواره بسیار مهم انتخاب گردید. این فیلم‌ساز پرکار (معتاد به کار) که هنوز ادیت فیلمش تمام نشده به سراغ پیش‌تولید فیلم بعدی می‌رود در روزهای برگزاری جشنواره کن روبروی دوربین خبرنگار اختصاصی جشنواره نشسته است و به برخی سؤالات درباره نحوه فیلم‌سازی‌اش و به‌صورت خاص نحوه ساخته‌شدن «کافه سوسایتی» پاسخ می‌دهد.

به این مطلب امتیاز دهید
این پست را به اشتراک بگذارید